Այսպէս է ասում Տէրը. «Ուր թշնամանք է մտնում, այնտեղ կայ նաեւ անարգանք։ Խոնարհների բերանն իմաստութիւն է խորհում։ Ուղղամիտներին առաջնորդելու է իրենց կատարելութիւնը, բայց անօրէններին կործանելու է իրենց գայթակղութիւնը» (Առակներ 11:2-3)

Գարեգին Ա Ամենայն Հայոց Կաթողիկոսի խոսքերից

- Կրկնութիւնը մարդկային կեանքի բնական ձեւը չէ: Մարդկային կեանքը ռիթմ ունի, շարժում՝ հարթութենէ դէպի բարձրութիւն, բարձրութենէ դէպի գագաթ… Մեր Եկեղեցին ժողովուրդին չի կրնար ծառայել եթէ ծառայութեան նոր ձեւեր չգտնէ նոր դարուն մէջ ապրող Հայ մարդուն սպասաւորելու համար:

- Ճգնութեամբ է, որ մարդիկ կը դադրին միայն իրենք զիրենք ըլլալէ:

- Որքան առողջ է անձը, ոյժեղ եւ լեցուն, այնքան ջերմ է իրմէ արձակուած ճառագայթը Հայ կեանքի մէջ:

- Աստուածային ստեղծագործութեան պսակն է մարդկային անձը:

- Գերագոյն հարստութիւնը մարդուն ո՛չ դրամն է, ո՛չ դիրքը, ո՛չ սքեմը, ո՛չ աթոռը եւ ոչ այլ ինչ որ անձէն դուրս է, այլ անձը՝ ինք:

- Մարդակերտումի ճգնողական հաստատութիւններէն մէկն է մեր Դպրեվանքը, ուր արուեսատը սոսկ արուեստագէտին գործը չէ, որովհետեւ դաստիարակութիւնը սոսկ ուսուցիչին շնորհն ու ճիգին արդիւնքը չէ, այլ նաեւ ու մանաւանդ, բաժինը ուսանողին՝ ճգնի՛լ գիտցող ուսանողին: Այդպէ՛ս ապրեցան իրենց աշակերտութիւնը այն տասներկուքը, որոնք կրցան ըլլալ նախ աշակերտներ եւ ապա դառնալ առաքեալներ:

- Անձնական պատրաստութենէ զուրկ եկեղեցականութիւն մը, չի՛ կրնար հանրային ծառայութեան զինուորեալներու յատուկ դերը կատարել արդիւնալից կենսունակութեամբ եւ ստեղծագործութեամբ:

- Ինծի համար Դպրեվանքը ուրիշ բան մը չէ Կիլիկեան Կաթողիկոսութեան ամբողջ առաքելութեան մէջ, եթէ ոչ Աւետարանին մէջ նկարագրուած ԹԱՓՕՐ ԼԵՌը, ուր կը բարձրանան հայ մարդիկ եւ կ’ունենան Աստուծոյ ներկայութիւնը իրենց մէջ, եւ նոյն ատեն կը վերապրին իրենց պատմութեան Մովսէսներուն եւ Եղիաներուն ներկայութիւնը՝ անբաժա՛ն Աստուծոյ ներկայութեան ապրումէն: Եւ այն ատեն, երբ երկինքէն բացուող լոյսին նային՝ իրենց հոգին այլակերպուած է արդէն, եւ երբ իջնեն դաշտ ու հետեւին իրենց Վարդապետին, ահա արդէն մտած կ’ըլլան հայու ծառայութեան տաժանակիր՝ բայց փառաւոր կեանքին:

- Շուքը տեսնելով, պէտք չէ մոռնալ լոյսը:

- Յաճախ, մարդոց անմիջական տեսողութիւնն ու ուշադրութիւնը գրաւող բանը աշխարհի մէջ՝ երեւոյթն է, տեսանելին, շօշափելին:

- Ժողովուրդ մը, որ արտաքին հանգամանքներու միայն կը կապէ իր արժեւորման չափանիշը, բարոյական եւ իմացական աղքատութեան մը փաստը տուած կ’ըլլայ: