Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ եթէ իմ ամբողջ ունեցուածքը տամ աղքատներին եւ իմ այս մարմինը մատնեմ այրուելու, բայց սէր չունենամ, ոչ մի օգուտ չեմ ունենայ» (Կորնթացիներ 13:3)

Տու՜ր շնորհը, Տէ՜ր, որ մենք լեցուինք իմաստուն լռութիւնով...

Տու՜ր շնորհը, Տէ՜ր, որ մենք լեցուինք իմաստուն լռութիւնով, ինչպէս արցունքը կը լեցուի աչքերուն մէջ, եւ մենք չգիտենք խորութիւնը այդ արցունքին եւ կամ ինչպէս նոյն աչքերուն մէջ կը լեցուի խայտանքը ժպիտին, որուն արմատը նոյնպէս անծանօթ է մեզի:
Մենք կը տեսնենք հարսի մը պէս պճնուած ծառը միայն, որուն արմատը հողին մէջ է եւ լռութեան: ՈՒ մենք չենք զգար ցաւը պտկումին ու կոտտանքը հողին:
Ծովաճայի մը թռիչքէն աւելի չէ, երբ բանաստեղծը ճախրանքը կþունենայ լռութիւնը նուաճելու, մօտենալու, նմանելու արշալոյսին, որ կը բացուի անսահման լռութիւնով ու կը տարածուի բոլորին, բոլորին վրայ՝ օրհնութեան մը պէս, եւ որուն ծիսական գոյներուն մէջ կայ, Տէ՜ր, Քու իմաստութիւնը չափական:

ՀԱՄԱՍՏԵՂ

Աղբյուր՝  Irates.am