Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Երանի՜ հոգով աղքատներին

Մատթեոս 5:3

Մատթեոսի Ավետարանի միջոցով մեզ հասած Քրիստոսի «Լեռան քարոզ»-ի «Երանիներ»-ի շարքի այս խոսքերը ներկայացնում են աստվածաստեղծ մարդու գոյությունը, վիճակը, վախճանն ու նպատակը: Սուրբ Գրքի մեկնաբանները դարերով ջանացել են մեկնել այս քարոզը, որովհետև այն հանդիսանում է Քրիստոսի վարդապետության հիմքը: Հիսուս «Լեռան քարոզ»-ով Իր անմիջական հետևորդների համար մեկնում էր աստվածահաճո կյանք ապրելու պայմանները: Հոգևոր ներքին առաքինություններով օծուն կյանքի հեռանկարը պարզող «Լեռան քարոզ»-ն ավելի է շեշտում ավետարանական կյանքի գերազանցությունը:

Կյանք` լի երանությամբ, ամբողջական երջանկությամբ: Քրիստոսի հետևորդները գալիս էին անուս խավարից և պետք ունեին քաջալերանքի, երջանիկ և խոստումնալից ապագայի ու կյանքի: Դա նրանց անհրաժեշտ էր` առավելագույնս եռանդով ու նվիրումով գործելու համար: Քրիստոս զգում և ապրում էր նրանց վիճակը, դրա համար երանի էր տալիս նրանց, ովքեր այդ կյանքը պիտի կարողանային ապրել քաջությամբ:

Երանական կյանքի հիմունքները մեղքերի թողությանն արժանանալն է, Աստծուն պատկանելը, արդարասիրությունը, աստվածավախությունը, անշեղ ընթացքը… Ի՞նչ է նշանակում` «երանի»: «Երանությունը բոլոր բարիքների լիությունն է, ինչպես թշվառությունը` բոլոր չարիքների»,- ասում է սուրբ Ներսես Շնորհալին: Մայրենի լեզվում այն գործածվում է հոգեկան երջանիկ վիճակում գտնվելու իմաստով, իսկ աստվածաշնչյան մեկնությամբ նշանակում է բաղձալի, երջանկաբեր կյանք:

Վերջին ապրված կյանքը հաճելի է Աստծուն, քանզի. «Երանելի է այն մարդը, որն ամբարիշտների խորհրդով չի շարժվում, մեղավորների ճանապարհին ոտք չի դնում և չարագործների հետ համախոհ չի լինում, այլ հաճույք է ստանում Տիրոջ օրենքներից և գիշեր-ցերեկ խորհում է Նրա պատվիրանների մասին» (Սաղմոս Ա 1-2, տե՛ս նաև` Բ 13): Երանելի են նրանք, ովքեր իրենց հույսը դնում են Աստծո վրա և հնազանդվում են Նրա կամքին: Երանելի են նրանք, որոնց կյանքի նպատակն աստվածահաճո կյանքով ապրելն է: Հիշենք, որ այս երանությանն արժանանալու հեռանկարով ապրել և գործել են Հայ եկեղեցին և մեր եկեղեցու սուրբ հայրերը:

«Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը». սա առաջին երանին է, որ բխում էր Տիրոջ մտքից ու հոգուց: Այն մարդու` մինչ այդ աղքատության մասին ունեցած գաղափարը կերպարանափոխում է բարձրագույն, գեղեցիկ ու ցանկալի վիճակի: Չէ՞ որ շատերի համար աղքատությունն արհամարհելի վիճակ է, իսկ աղքատը` լքված ու անտեսված մեկը:

«Երանի՜ հոգով աղքատներին, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը»: «Հոգով աղքատ» բառակապակցությունը պետք չէ բառացի հասկանալ: Աղքատը ոչ միայն նյութի, ինչքի կարիք ունեցողն է, այլ նաև նա, ով զգում է, որ Աստծո կարիքն ունի և կարոտում է Նրան: Հոգով աղքատ է այն մարդը, ով կարիքն ունի Աստծո սիրո և ողորմածության, Նրա ներկայության բացակայությունն ու պակասն զգում է ամեն ժամ ու վայրկյան: Ում հոգին տենչում է Երկնավորին ու երկնայինին…

Այսօր մեզ անհրաժեշտ է, որպեսզի ինքներս հետամուտ լինենք այդ երանական կյանքին, որ մեր գալիք օրերը լինեն հույսով լցված և պայծառացած Թաբոր լեռան պայծառությամբ: Մենք` քրիստոնյաներս, գիտակցելով Աստծո անսահման մեծությունն ու ողորմածությունը, հարատևորեն պիտի ապրենք խոնարհ և աղքատացյալ մի կյանք` ի խնդիր աստվածային շնորհների լեցունության և հոգու հարստության: Թող Տերն արժանացնի, նորոգի ու առաջնորդի մեզ այն երջանիկ կյանքին, որով պիտի արժանանանք երանության և լինենք Աստծո կամքը կատարողները: Ամեն:

Պատրաստեց` Մարիամ ԿԱՐԱՊԵՏՅԱՆԸ

Աղբուր՝ Qahana.am