Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Աստվածային ուրախությամբ

«Սերն ինքնին գոյություն է, իսկ ուրախությունը բխում է Սիրուց: Մեկը մի իր է վերցնում, որն իրեն նվիրել են, և ուրախանում է այդ իրով: Մյուսն ամեն ինչ է տալիս և ուրախանում ամեն ինչի համար: Այն ուրախությունը, որը մարդ զգում է, երբ վերցնում է, մարդկային ուրախություն է: Իսկ այն ուրախությունը, որը մարդ զգում է, երբ տալիս է, աստվածային ուրախություն է: Աստվածային ուրախությունը գալիս է տալով»
Հայր Պաիսիոս Աթոսացի

Տոնական, նախատոնական շրջաններում մենք հաճախ մտածում ենք այն մասին, թե ինչ նվերներ պիտի ստանանք այս կամ այն առիթով: Մտածում ենք այդ նվերի մասին, անգամ մեր մտքում պատկերացնում ենք այն, իսկ հետո, երբ մեր սպասելիքները չեն համապատասխանում իրականությանը, անգամ նեղսրտում, տխրում ենք:

Սակայն ի՞նչ է մեզ տալիս նվերը՝ նյութական բարիքից բացի: Մենք նմանվում ենք երեխաների, ովքեր սպասում են նվերի և ուշադրության: Արդյո՞ք դրանից լայնանում է մեր հոգին, արդյո՞ք դրանով, որևէ իր ավելի ունենալով մեզ առավել մոտ ենք զգում Աստծուն, ինքներս մեզ, արդյո՞ք դառնում ենք առավել ներդաշնակ:

Ահա հակառակն է ընծաներ տալու պարագան: Ընդ որում, ընծաներ ասելով ամենևին նկատի չունենք մեզ համար անպետք իրեր, որ այսպես, թե այնպես դեն պիտի նետեինք, այլ մեզ համար էական, ոչ նյութապես թանկարժեք իրերը նկատի ունենք:

Յուրաքանչյուրն ունի մեր օգնության կարիքը, և երբ փորձում ենք այլոց նվերներ պարգևել, լցվում ենք աստվածային լույսով, ուրախությամբ: Նվերը դադարում է սոսկ նվեր լինելուց:

Այդպես էր վարվում նաև Նիկողայոս Սքանչելագործը, որ Ընդհանրական Եկեղեցու սրբերից է և Սանտա Կլաուսի նախատիպը: Նա իր ունեցած ամենը նվիրում էր կարիքավորներին, նրանց, ովքեր ունեին իր ունեցվածքի կարիքն իրենից առավել: Սուրբ Նիկողայոսը նաև այդ կերպով էր բռնել սրբացման ուղին: Նա իր օրինակով է մեզ ցույց տալիս, որ հարկ է ունեցածը կիսել նրանց հետ, ովքեր ունեն դրա կարիքը: Ընդ որում, կարևոր և պարտադիր պայման չէ, որ մեր մերձավորը. ում հետ պատրաստվում ենք կիսել մեր ունեցածը, ապրի ծայրահեղ աղքատության մեջ, մեզանից պակաս միջոցների տնօրինի: «Եվ զգո՛յշ եղէք, որ ձեր ողորմութիւնը մարդկանց առջեւ չանէք, որպէս թէ այն լինէր ի ցոյց նրանց. այլապէս վարձ չէք ընդունի ձեր Հօրից, որ երկնքում է… Այլ երբ դու ողորմութիւն անես, թող քո ձախ ձեռքը չիմանայ, թէ ինչ է անում քո աջը, որպեսզի քո ողորմութիւնը ծածուկ լինի, եւ քո Հայրը, որ տեսնում է, ինչ որ ծածուկ է, կը հատուցի յայտնապէս» (Մատթ. Զ 1, 3-4): Նվիրելով, բաժանելով մեր ունեցածը, լցվում ենք լույսով ու ուրախությամբ, որ իմաստուն և հոգևոր կյանքով ապրող մարդիկ համեմատում և նույնացնում են աստվածային լույսի և ուրախության հետ:

Ինչո՞ւ անմասն մնալ այդտեսակ ուրախությունից:

Վիկտորյա Մարկոսյան

Աղբյուր՝ Qahana.am