Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

«Աշխարհում նեղություն պիտի ունենաք, սակայն քաջալերվեցեք, որովհետև ես հաղթեցի աշխարհին»

Տիրոջը նվիրված կյանքը լի է փորձություններով, ցավերով, վշտերով ու տառապանքներով: Իսկ մեղքի համար ստացած արդարագույն պատիժն այն է, որ մարդ կորցնում է այն, ինչը չի ցանկացել լավ օգտագործել: Եթե, ասենք, առողջությունը ճիշտ չի օգտագործվել, այն խաթարվում է, կորսվում: Նույնպես նաև Տիրոջ կողմից տրվող մյուս պարգևները:

Ընդհանրական քրիստոնեական եկեղեցու հայրերից սուրբ Օգոստինոս հայրապետն ասում է. «Քննությունը ցույց է տալիս, որ մարդն ինչպիսի մեղք էլ գործի, այն առաջին հերթին ուղղված է ոչ թե Աստծու, այլ սեփական անձի դեմ, որովհետև նույնիսկ ինչով որ հանցավոր են Քո հանդեպ, դրանով իսկ չարիք են գործում իրենց հոգիներին»:
«Միջին դարերում մի ծխի քահանա նկատելով, որ իր շրջանում աղքատները շատանում են ու նրանց զավակները դժվարությամբ են ապրում, դիմում է երևելի մի մեծահարուստի և օգնություն խնդրում նրանից: Հարուստը ոչ միայն քսակը չի բացում, այլև կոպտորեն մերժում է քահանայի խնդրանքն ու անպատվում աղքատներին: Աստծու ծառան, անտեսելով նրա կոպտություններն ու վիրավորանքը, ամեն անգամ համառորեն աղքատների սիրույն խնդրում է, որ հարուստը օգնի նրանց:

Եվ երբ մի անգամ քահանան կրկին դիմում է նրան, մեծահարուստը, այլևս չհամբերելով, ափերից դուրս է գալիս, բարկացած վիճակում ուժգնորեն ապտակում է նրան: Պատկերացրեք, եթե այդպիսի ապտակ ստացողը դուք լինեիք, ի՞նչ կանեիք, կլռեի՞ք, կթողնեիք ու կգնայի՞ք` լուռ կուլ տալով վիրավորանքը, թե՞ դուք էլ ապտակով կպատասխանեիք: Գիտեմ` կդժվարանաք անմիջապես պատասխանել: Ժամանակ է պետք, որ մտածեք:

Տեսնենք, թե քահանան ինչպես վարվեց: Ինչպես վայել է Աստծու ծառային, համբերությամբ ու սառնարյուն կերպով, կարծես ոչինչ չէր պատահել, դիմում է մեծահարուստին ու հանգիստ ասում.

- Շնորհակալ եմ, ես իմ բաժինը ստացա, հիմա խնդրում եմ մի բան էլ իմ աղքատներին տվեք:

Կարծես լույս է ծագում մեծահարուստի մտքում, սրտում ու հոգում, և նա հուզված ու զղջալով, տալիս է քահանայի խնդրած գումարը և հազար անգամ ներողություն խնդրում իր կոպիտ արարքի համար»:

Յուրաքանչյուր քրիստոնյա պիտի հիշի իր Մեծ ուսուցչի` Հիսուսի խոսքը. «Երանի նրանց, որ հալածվում են արդարության համար, որովհետև նրանցն է երկնքի արքայությունը» (Մատթ. 5:10):

Երկրի վրա երջանկություն մի՛ փնտրիր: Երկիրը դրախտ չէ: Ադամի մեղքից և արտաքսումից հետո երկրի վրա դրախտ չկա: Եվ աշխարհում ամեն ոք իր խաչն ունի: Այն յուրաքանչյուր մարդու համար հենց իր ուժերի չափ է. ո՛չ ծանր, ո՛չ թեթև:

Գրիգոր վարդապետ Տաթևացին ասում է. «Մի՛ նախանձիր ուրիշին, համարելով, թե նրա խաչն ավելի թեթև է: Խաչի ծանրությունն ու կշիռը ոչ ոք չի կարող իմանալ, բացի նրանից, ով այն կրում է: Անկասկած է միայն, որ դու ինչպիսի խաչ էլ ընտրես քեզ համար, ոչ մեկը քեզ հարմար չի լինի, բացի քո խաչից»: Տերն ավելի լավ գիտի, թե մեզնից ամեն մեկին ինչ է պետք, ինչպիսի ծանրություն դնի յուրաքանչյուրիս ուսերին, ինչպիսի պայքար, ինչպիսի փորձություններ տա մեզ:

Տեր Հովսեփ Ա. քահանա ՀԱԿՈԲՅԱՆ

Աղբյուր՝ Irates.am