Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ եթէ արդարը հազիւ է փրկուելու, ապա ամբարիշտը կամ մեղաւորը էլ ո՞ւր պիտի մնայ:Հետեւաբար նրանք, որ չարչարւում են ըստ Աստծոյ կամքի, բարի գործերով թող իրենց հոգիները յանձնեն հաւատարիմ Ստեղծողին» (Պետրոս 4:18-19)

Զարեհ Խրախունի. Կենսագրություն

Զարեհ Ստեփանի Խրախունի (Ճյումպյուշյան Արթո)

Ծնվել է 1926թ, հոկտեմբերի 16-ին, Կոստանդնուպոլսում:

Խրախունու պոեզիան հատկանշվում է փիլիսոփայական ենթատեքստով, բանաստեղծական ավանդույթների յուրովի օգտագործումով։ Հեղինակ է բանաստեղծությունների ժողովածուների, արվեստաբանական ու գրականագիտական ուսումնասիրությունների։

Սովորել է Գաբամաճյան վարժարանում, 1945 թվականին ավարտել է Վիեննայի Մխիթարյանների վարժարանը,1951 թվականին` Կ. Պոլսի համալսարանը։

1952-1958 թթ. պաշտոնավարել է Էսայան վարժարանում՝ դասավանդելով փիլիսոփայություն, տրամաբանություն, հոգեբանություն և հայերեն։

Գրել է բազմաթիվ բանաստեղծական ժողովածուներ, հոդվածներ, ուսումնասիրություններ, գրախոսականներ, խմբագրականներ, կատարել թարգմանություններ՝ հատկապես ֆրանսիական արդի գրականությունից։

Հրատարակել է «Լուսնապարտեզ», 1968 «Տոնակարգ», 1973 «Ձբոսապտոյտ», 1978 «Ամպ ու ավազ ափերուս», 1982, թրգմ. Ֆրանսերեն, 1988 «Ստուեր և արձագանք», 1988, Ես և ուրիշներ, Ե., 1982, Ազատերգություն, Ե., 1993, Քար Հայաստանի, էջմիածին, 1997: