Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

1921-1926 թվականներին Իսահակյանն ընտանիքով ապրել է Վենետիկում

1921-1926 թվականներին Իսահակյանն ընտանիքով ապրել է Վենետիկում: Այս տարիները շատ հետաքրքիր էին թե′ ստեղծագործական, թե′ անձնական շփումների և ծանոթությունների առումով: Կյանքի վենետիկյան շրջանում Իսահակյանն ապրում էր ժամանակի բերած տխուր և ուրախ լուրերով ու հանդիպումներով: Այստեղ է, որ տեղեկանում է սիրելի ընկերոջ` Հովհ. Թումանյանի մահվան մասին, Վենետիկում է լսել նաև Ալեքսանդր Մյասնիկյանի մահվան գույժը: Այստեղ է հանդիպում և մտերմանում Սարյանի, Չարենցի և Սպենդիարյանի հետ: 

Այդ տարիների մասին ահա թե ինչ է գրել բանաստեղծի որդին` Վիգեն Իսահակյանը:

«Հայրս սիրեց փոքրիկ պարտեզով մեր տունը, որը ժամանակին պատկանելիս է եղել մի բավական հեղինակավոր քանդակագործի` պարոն դե Մարքիին: Այս տանը մենք ապրեցինք վեց տարի: Հորս աշխատասենյակը երկրորդ հարկում էր…Սենյակում էր հորս գրասեղանը և մի թախտ: Հայրս պատին ամրացրել էր Հայաստանի քարտեզը և իր սիրելի մոր` Ապլայի պատկերը: Այստեղ հայրս գրեց իր ստեղծագործություններից մի քանի ընտիր գոհարներ, ինչպիսիք են «Ռավեննայում» կամ էլ «Հայրենիքիս»: Այս սեղանին գրեց իր անկրկնելի «Լիլիթը» նաև մի սիրային բանաստեղծություն` ներշնչված Ռիալտո կամրջին հանդիպած մի անծանոթ վենետիկուհով, մշակեց «Սասմա Մհեր» պոեմը:
Հրատարակեց բանաստեղծական մի նոր ժողովածու`«Աշնան ծաղիկներ» վերնագրով: Հորս ստեղծագործական կրակը կարծես նորից արթնացել էր»:

Աղբյուր՝ Ավետիք Իսահակյան ֆեյսբուկյան էջ: