Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Սուրբ Հովհան Ոսկեբերան. Փնտրենք այնպիսի հարստություն, որ շաղախված լինի բարի գործերով

Փնտրենք այնպիսի հարստություն, որ շաղախված լինի բարի գործերով: Ինչո՞ւ ենք փափագում դրամ ունենալ, երբ այն մեզ երկինք չի բարձրացնում: Եթե որևէ երկրավոր թագավոր հայտարարեր, թե հարուստները տեղ չունեն իր թագավորությունում կամ չեն կարող որևէ պատվի հասնել, ապա մի՞թե բոլորն արհամարհանքով չէին հրաժարվի հարստությունից: Մի՞թե պետք չէ արհամարհել ամեն ինչ և հրաժարվել հարստությունից, որպեսզի հեշտությամբ մտնենք երկնքի արքայություն: Եվ մի՞թե արժանի ենք ներման, երբ ամեն ջանք գործադրում ենք հարստություն ձեռք բերելու համար, այն դեպքում, երբ դա խոչընդոտում է մեր երկինք մտնելուն: Տվյալ դեպքում դու այն հողագործի պես ես վարվում, ով, վերցնելով ցորենը, ոչ թե ցանում է բերրի արտում, այլ ջուրն է լցնում ու ոչ մի օգուտ չի ստանում: Ենթադրենք դու չես վախենում սովից, այնուամենայնիվ, դու անհրաժեշտաբար պիտի վախենաս մահից, պատերազմներից, զրպարտությունից: Սովի դեպքում շատերը զինված կհարձակվեն քեզ վրա, ինչը սովից առավել կսպառնա քո ընտանիքի անվտանգությանը: Ես չգիտեմ՝ արդյոք որևէ մեկը հանկարծակի մահացե՞լ է սովից, որովհետև այս չարիքի դեմ շատ միջոցներ կարելի է մտածել: Բայց դրամի, հարստության և նմանատիպ այլ բաների համար կարող եմ շատ սպանություններ թվարկել՝ գաղտնի և բացահայտ: Բազում այսպիսի օրինակներով լի են փողոցները, դատարանները, շուկաները, ինչպես նաև ծովը, որ լի է արյամբ: Որովհետև ագահության բռնակալ իշխանությունը ոչ միայն ցամաքում է տարածել իր տերությունը, այլև ծովում էլ մոլեգնում է մեծ կատաղությամբ: Այդպիսով, այն, ինչի վրա առավել քիչ կարելի է հուսալ, հարստությունն է, ինչի համար պետք չէ թափառել՝ ենթարկվելով վտանգների, նույնիսկ՝ մահվան: Եվ ըստ Սուրբ Գրքի՝ «Ով կխղճա օձից խայթված օձահմային» (տե՛ս Սիրաք ԺԲ 13): 

Իմանալով բռնակալության դաժանությունը՝ հարկ կլիներ փախչել ստրկությունից և ոչնչացնել կործանարար սերը: Բայց կհարցնես, թե հնարավո՞ր է արդյոք դա: Հնարավոր է, եթե միայն քո մեջ երկնային սեր հաստատես: Որովհետև ով ցանկանում է երկնքի արքայությունը, նա ծիծաղում է արծաթասերի վրա: Քրիստոսի ծառան հարստության ծառա չի կարող լինել, այլ դրա տիրակալը: Որովհետև նա փնտրում է հատկապես այնպիսի մարդու, ով իրենից փախչում է և փախչում է նրանից, ով փնտրում է իրեն: Նա այնքան չի հարգում իրեն փնտրողներին, որքան իրեն արհամարհողներին: Ոչ ոքի վրա այդքան չի ծիծաղում, որքան իրեն փնտրողների և ոչ միայն ծիծաղում է նրանց վրա, այլև կապում է նրանց անթիվ կապանքներով: Հետևաբար, գոնե այժմ ազատվենք այս կործանարար շղթաներից: Ինչո՞ւ հպատակեցնենք բանական հոգուն անմիտ նյութին՝ անհամար չարիքների մորը: Բայց մի՞թե ծիծաղելի չէ, որ մենք վիճում ենք նրա հետ բառերով, իսկ նա մեր դեմ է դուրս գալիս գործով, մեզ ամեն տեղ ուղեկցում է և մեր անփառունակության պատճառով մեզ հետ ստրուկների և անպիտան ծառաների պես է վարվում: Սրանից ավելի ամոթալի և անազնիվ բան չկա: Ինչպես կվարժվենք ողջախոհությանը, եթե նույնիսկ արծաթի փայլը ապշեցնում է մեզ: Կան մարդիկ, ովքեր այնքան են նվիրված այդ բռնակալ իշխանությանը, որ միայն ոսկու տեսքը նրանց վրա առանձնահատուկ ներգործություն է ունենում: Ոչինչ այնքան չի վնասում հոգու և մարմնի աչքերին, որքան այս կիրքը: Այս կործանարար սերը հանգցրել է կույսերի լապտերները և զրկել նրանց ամուսնական ապարանքից: Ոսկու վրա նայելը թույլ չտվեց խեղճ Հուդային լսել Աստծո ձայնը և նույնիսկ այն աստիճանի հասցրեց, որ նա խեղդամահ եղավ, փորոտիքը թափվեց, ու գլորվեց գեհեն: Հետևաբար, ի՞նչը կարող է այդ հայացքից առավել անօրեն լինել: Ես խոսում եմ ոչ թե նյութական դրամի, այլ դրա հանդեպ անսահման և անսանձ կրքի մասին: Խորհելով այս ամենի մասին՝ փախչենք այդ անբուժելի հիվանդությունից, բուժենք դրա կործանարար խայթը, հեռու պահենք մեզ այդպիսի խոցից:

Ռուսերենից թարգմանեց Գայանե ԹԵՐԶՅԱՆԸ

Սկզբնաղբյուրը՝ «Շողակն Արարատյան» երկշաբաթաթերթ