Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Անտոնի Սուրոժսկի «Մարդը որպես հայտնություն»

Ինչո՞ւ է այնպես լինում, որ մենք չենք կարողանում հանդիպել միմյանց:

Հնարավոր է, որ մենք չենք փնտրում հանդիպում, հնարավոր է նաև` չենք ցանկանում այդ հանդիպումն ունենալ:

Մենք հաճախ չենք ձգտում հանդիպման և, հետևաբար, չգիտենք` ինչպես հայել և, կամ` ինչպես լսել:

Մենք ենք ընտրում` ում ենք մենք ուզում նայել, իսկ նա, ով մեզ չի հետաքրքրում, չենք էլ նայում:

Մենք ենք ընտրում` ում ենք մենք ուզում լսել և, կամ ում չենք էլ պատրաստվում լսել:

Եվ, կամ հակառակը` մենք հանդիպում ենք ցանկանում, բայց փոխանակ բացվելու և սպասելու այդ հանդիպմանը, փորձում ենք գրավել մարդուն, և մարդը փակվում է, որովհետև հանդիպումը միշտ էլ վախենալու է:

Հանդիպել` նշանակում է հանդիպել ընդմիշտ: Հանդիպում` նշանակում է հանդիպում այնպիսի խորքային մակարդակում, ուր երկու գոյեր միահյուսվում են ընդհանուր պատասխանատվությամբ. դա մոռանալու բան չէ, դրանից չես կարող փախչել:

Հանդիպելը սարսափելի է, և մենք փակվում ենք, որովհետև շատ հաճախ այդ հանդիպումը ցավոտ է լինում` ավարտվելով մարդկային հարաբերությունների փլուզմամբ:

Ահա, թե ինչու է մեզ պետք, որ սովորենք նայել այնպես, որ տեսնենք, ուղղակի՛ տեսնենք մարդուն այնպիսին, ինչպիսին նա կա իրականում, ոչ թե այնպիսին, ինչպիսին մենք ենք պատկերացնում կամ կցանկանայինք նրան տեսնել:

Մի՛ ձգտեք տեսնել միայն այն, ինչ ցանկանում եք տեսնել. Աստված մեր առջև մարդուն դրել է որպես հայտնություն` գեղեցկության բացահայտում…

Աղբուր՝ Movsisyannune.com