Այսպէս է ասում Տէրը. «Եթէ ուշադիր լսես քո Տէր Աստծոյ ձայնը, նրա համար հաճելի գործեր կատարես, ունկնդիր լինես նրա պատուիրաններին ու ենթարկուես նրա բոլոր հրամաններին, քեզ վրայ չեմ թափի բոլոր այն հիւանդութիւնները, որ թափեցի եգիպտացիների վրայ, քանզի ես եմ քեզ բժշկող Տէրը» (Ելք 15:

Տա­րի­ներն անց­նում են պահ առ պահ, հեր­թա­փո­խում են`մե­զա­նից տա­նե­լով այն ա­մեն կարևորն ու ան­կարևո­րը, որ ու­նենք

Անց­նող տա­րի­նե­րը մերն են դառ­նում ու մեզ են մնում այն­քա­նով, որ­քա­նով կա­րո­ղա­նում ենք նրան­ցից կոր­զել կարևորն ու թան­կը, ան­գինն ու անգ­նա­հա­տե­լին` մարդ­կա­յի­նը, կոր­զել ո՛չ թե պար­զա­պես մեր ձեռ­քում ու­նե­նա­լու, այլ ժա­մա­նա­կի խո­ղո­վա­կով ա­պա­գան սնու­ցե­լու և պա­րար­տաց­նե­լու հա­մար մարդ­կայ­նու­թյամբ` աստ­վա­ծա­պատ­կեր ու աստ­վա­ծա­զարմ:

Տա­րի­ներն անց­նում են շռն­դա­լից ու համ­րա­քայլ, «օ­րե­րը մթ­նում ու անց են կե­նում» ա­ռանց հա­վե­լյալ օ­ժան­դա­կու­թյան, բայց հա­րա­կա է մարդ էա­կի` տա­րի­նե­րից ինքն ի­րեն կոր­զե­լու ջա­նա­դիր ջան­քը: Եվ երբ իր ա­մեն հեր­թա­կան տա­րին մար­դը դի­մա­վո­րում է ո՛չ միայ­նակ, այլ ինքն իր հետ, ու­րեմն ջանքն իր պսակ­վել է հա­ջո­ղու­թյամբ. երբ մարդն ինքն ի­րեն գտ­նում է ա­մեն մի իր նմա­նի մեջ, ու­րեմն հա­ջող­վել է ապ­րած կյան­քը նրա, որ կոչ­վում է ՄԱՐԴ:
Ժա­մա­նա­կի հետ, մեր կյան­քից սա­հում և անց­նում է 365 օ­րե­րից բաղ­կա­ցած տա­րի կոչ­վող մի ժա­մա­նա­կա­հատ­ված, ո­րը ի­րա­կա­նում տևում է մի ակն­թարթ և սո­վո­րա­բար թող­նում է ապր­ած կյան­քի պատ­րանք-տպա­վո­րու­թյուն:
Ժա­մա­նակն ա­վե­լի ա­րագ է անց­նում, քան մար­դը կհասց­նի հի­շել ան­ցյա­լից ինչ-որ բան կամ ա­պա­գա­յի ծրագ­րեր մշա­կել:

Այս ան­գամ էլ ժա­մա­նա­կն ան­ցավ սո­վո­րա­կա­նի նման՝ ա­ռանց դույզն-ինչ գի­տակ­ցե­լու, թե ար­դյոք ին­քը մար­դուն ինչ տվեց, կամ թե՝ ին­չից զր­կեց նրան: Տա­րե­վեր­ջին մենք շատ ա­վե­լի ջանք և ա­վյուն ենք ներդ­նում ժա­մա­նա­կի ան­ցած ու­ղին քն­նե­լու և մեր ստա­ցա­ծը կամ կորց­րա­ծը արժևո­րել փոր­ձե­լու հա­մար, քան ի­րա­կա­նում ձեռք ենք բե­րել տար­վա ըն­թա­ցում: Մար­դիկ տխ­րում և ի­րենց դժ­բախտ են զգում, երբ զրկ­վում են ու­նեց­ված­քից, փո­ղից, ըն­կեր­նե­րից, սա­կայն նրանց հա­մար անն­կատ է մնում կո­րուս­տը ի­րենց մարդ­կա­յին նկա­րագ­րի և Աստ­ծո հան­դեպ հա­վա­տի: Շա­տե­րը կար­ծում են, թե ար­ժե­քա­վոր են միայն փո­ղի հետ առ­նչ­վող բա­նե­րը: Հի­շում եք, ան­շուշտ, ա­ռա­կը ան­միտ մե­ծա­հա­րուս­տի մա­սին, ո­րը տա­րեց­տա­րի մե­ծաց­նում էր իր շտե­մա­րան­նե­րը և տե­ղա­վո­րում էր իր կալ­վածք­նե­րից ստաց­ված բեր­քը՝ իր կյան­քի հե­տա­գա տա­րի­նե­րի հա­մար, երբ Աստ­ված մի օր ա­ռավ թշ­վառ հո­գին նրա, ով իր ան­ձի հա­մար էր գան­ձեր կու­տա­կում և Աստ­ծով չէր հարս­տա­նում՝ իր ու­նեց­ված­քից բաշ­խե­լով կա­րի­քա­վոր­նե­րին:

Ի­րա­կան ար­ժա­նիք­նե­րը, որ մար­դը կա­րող է ու­նե­նալ, դա մարդ­կա­յին ար­ժա­նա­պատ­վու­թյան և ինք­նու­թյան գի­տակ­ցու­թյունն է, սե­փա­կան մարդ­կա­յին ո­րակ­նե­րի պահ­պան­ման և կա­տա­րե­լա­գործ­ման ձգ­տու­մը: Իսկ ի­րա­կան ար­ժեք­նե­րը, որ մար­դը ստա­նում է ի վե­րուստ, լա­վա­գույն կյան­քի հույսն է, լա­վա­գույն հույ­սե­րի ի­րա­կա­նաց­ման հա­վատն է, և շնորհ­նե­րի և ա­ռա­քի­նու­թյուն­նե­րի գլուխ սերն է, որ ար­դա­րա­ցումն է բո­լոր հույ­սե­րի և վա­վե­րա­ցումն է առ Աստ­ված մեր հա­վա­տի: Մե­րօ­րյա աշ­խար­հում վե­րո­հի­շյալ ար­ժա­նիք­նե­րը կրող և ար­ժեք­նե­րով ապ­րող մար­դիկ շատ քիչ են: Այ­սօր աշ­խարհն այն­պի­սին է, ինչ­պի­սին որ կա, քան­զի շա­տե­րին այն այդ­պի­սին էլ դուր է գա­լիս, ո­մանք չեն էլ փոր­ձում այն փո­խել և գե­րա­դա­սում են հար­մար­վել ընդ­հա­նուր կար­գին ու ո­րա­կին, ո­մանք էլ անհ­նար են հա­մա­րում այն փո­խե­լը, բայց և ջա­նում են չնույ­նա­նալ նրա հետ: Մար­դու կյան­քի, կեն­սա­գոր­ծու­նեու­թյան, հա­սա­րա­կա­կան հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րի, բա­րո­յա­կան, պարզ, մարդ­կա­յին ար­ժեք­նե­րի ստեղծ­ման և պահ­պան­ման հա­մար անհ­րա­ժեշտ շատ բա­ղադ­րիչ­ներ այ­սօր հիմ­նի­վեր կորց­րել են ի­րենց բուն նշա­նա­կու­թյու­նը (այ­սօր հա­գուս­տը ո՛չ թե մեր­կու­թյու­նը քո­ղար­կե­լու, այլ այն ի ցույց դնե­լու հա­մար է, ար­վես­տը ո՛չ թե ճշ­մար­տու­թյու­նը բա­ցա­հայ­տե­լու, այլ այն ե­թեա­կան ներ­կա­յաց­նե­լու, բա­ցա­հայտ կեղ­ծի­քը քո­ղար­կե­լու հա­մար է, լրագ­րու­թյու­նը ո՛չ թե լրատ­վու­թյան, այլ սեն­սա­ցիա­նե­րի հա­մար է, և այս­պես ան­վերջ կա­րե­լի է թվար­կել): Մեր օ­րե­րում ար­դեն ի­րա­կան են ժա­մա­նա­կին մտահ­ղա­ցում ե­ղած շատ բա­ներ, և դա կար­ծես ոգևո­րում է մար­դուն ու մղում կյան­քի կո­չել իր երևա­կա­յու­թյան բո­լոր ար­գա­սիք­նե­րը, ե­թե ան­գամ դրանք անց­նում են բա­րո­յա­կա­նի, թույ­լատ­րե­լիի, մարդ­կա­յի­նի սահ­ման­նե­րը: Մար­դու այ­դօ­րի­նակ գոր­ծու­նեու­թյան հետևան­քում ա­ռա­ջա­ցած երևա­կա­յա­ծին ար­ժեք­նե­րի և ի­րա­կան ար­ժեք­նե­րի տար­բե­րակ­ման և գնա­հատ­ման հա­մար անհ­րա­ժեշտ է մի բա­ցար­ձակ չա­փա­նիշ՝ Աստ­ծո Խոս­քը:

Տար­վա վեր­ջում թե՛ հոգևոր, թե՛ նյու­թա­կան կա­րո­ղու­թյուն­նե­րը ըստ ար­ժան­վույն արժևո­րում և գնա­հա­տում են նրանք, ով­քեր տար­վա ըն­թաց­քում սպա­սում են այդ պարգևնե­րին՝ ստա­նա­լու ակն­կա­լի­քով, և ստա­նում են վե­րա­դարձ­նե­լու, տա­լու և բաշ­խե­լու պատ­րաս­տա­կա­մու­թյամբ: Իսկ կորս­տի ցա­վը մեղմ­վում է այն հույ­սով կամ հա­մոզ­մուն­քով, որ ստա­ցա­ծը, այ­նուա­մե­նայ­նիվ, շատ ա­վե­լին էր, քան կորց­րա­ծը: Այս­պի­սի հույս ու հա­մոզ­մունք ու­նեն միայն այն մար­դիկ, ում հույ­սը Միակ Ճշ­մա­րիտ Աստ­ված է և հա­մոզ­մուն­քը՝ հա­վա­տը Միակ, Ճշ­մա­րիտ Աստ­ծո Խոս­քի հան­դեպ: Աստ­ծո Խոս­քի մարմ­նա­ցու­մը և մարդ­կա­յին ծնուն­դը Աստ­ծո սի­րո պա­տաս­խան ար­ձա­գանքն էր փր­կու­թյուն ակն­կա­լող մարդ­կու­թյան հույ­սին ու հա­վա­տին: Սե­րը մեծ է հույ­սից ու հա­վա­տից, ո­րով­հետև այն հա­վի­տե­նա­կան Աստ­ծո տա­րի­քին է, իսկ վեր­ջին­նե­րը՝ մար­դու տա­րի­քին: Ա­սում ենք հույս, հա­վատ, սեր, ըստ աճ­ման կար­գի, քան­զի հույ­սը մար­դուն է հա­տուկ, հա­վա­տը մար­դուն և մյուս բա­նա­կան­նե­րին տր­վել է Աստ­ծուց, իսկ սե­րը՝ Աստ­ված Ինքն է, և երբ Աստ­ված սեր է տա­լիս մար­դուն, Նա նրան տա­լիս է Ինքն Ի­րեն: Աստ­ծո սի­րո ինք­նա­բուխ դրսևո­րու­մը հա­սավ իր գա­գաթ­նա­կե­տին՝ Իր Խոս­քի մար­դե­ղաց­մամբ: Նո­րից վեր­հի­շենք ան­միտ մե­ծա­հա­րուս­տին և նկա­տենք. փր­կու­թյան հա­մար մեզ տր­ված կյան­քը սնո­տի բա­նե­րի վրա վատ­նե­լով՝ մենք մե­ծաց­նում ենք մեր կորս­տյան շտե­մա­րան­նե­րը և այն­տեղ մեր իսկ դա­տա­պար­տու­թյունն ենք կու­տա­կում, և ինք­ներս մեզ մե­ծա­հա­րուստ երևա­կա­յե­լով, չենք տես­նում մեր ի­րա­կան թշ­վառ վի­ճա­կը՝ երկ­րի ե­րե­սին հո­սող ժա­մա­նա­կի փո­շին:

Աստ­ծո Խոս­քը մար­մին ա­ռավ՝ դառ­նա­լով ոչ միայն լսե­լի, այլև տե­սա­նե­լի և շո­շա­փե­լի, հաս­կա­նա­լի և սի­րե­լի: Հի­սուս Քրիս­տո­սով Աստ­ված Իր ան­սահ­ման սե­րը հայտ­նեց մար­դուն նրան ըն­կա­լե­լի կեր­պով, ու թեև Նրա­նով ենք ապ­րում, շարժ­վում և կանք, այ­նուա­մե­նայ­նիվ մար­դը այդ ա­մենն ըն­կա­լում է որ­պես անհ­րա­ժեշ­տու­թյուն և ոչ թե որ­պես Աստ­ծո ան­սահ­ման սի­րո ար­տա­հայ­տու­թյուն:

Եվ նրանք, ով­քեր չըն­կա­լե­ցին ու չհաս­կա­ցան Աստ­ծո ան­սահ­ման սե­րը ողջ տար­վա ըն­թաց­քում, չապ­րե­ցին ի­րենց կյան­քը, այլ ուղ­ղա­կի նրանց կող­քով անն­կատ կեր­պով ան­ցավ 365 օ­րե­րից բաղ­կա­ցած, տա­րի կոչ­վող մի ժա­մա­նա­կա­հատ­ված, որն ի­րա­կա­նում տևեց մի ակն­թարթ՝ թող­նե­լով ապ­րած կյան­քի պատ­րանք-տպա­վո­րու­թյուն:

Լի­լիթ ՀՈՎ­ՀԱՆ­ՆԻ­ՍՅԱՆ
Գո­րիս

Աղբյուր՝ Irates.am