Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Մե՛նք ենք ո­րո­շում, թե ինչ­պես ապ­րել

Չա­րա­ցած մարդ­կու­թյու­նը` ամ­բո­խի վե­րած­ված, ա­նօ­րեն կեց­ված­քով, դե­պի ինք­նաոչն­չա­ցում է գնում` չգի­տակ­ցե­լով իր իսկ մո­տա­լուտ վախ­ճա­նը:

Հա­րուստ, թե աղ­քատ, շի­նա­կան, բան­վոր, թե իշ­խա­նա­վոր, բո­լորն են չա­րա­ցած, խն­դիր­նե­րի, ան­հան­գս­տու­թյան, հո­գե­կան տա­ռա­պան­քի և ա­լե­կո­ծու­թյան մեջ, և եր­բեք ոչ ոք ի­րեն հարց չի տա­լիս` ին­չու՞, որ­տե­ղի՞ց այդ չա­րու­թյունն ու մար­դա­տյա­ցու­թյու­նը:

Քրիս­տոս ա­սում է. «Խա­ղա­ղու­թյուն եմ թող­նում ձեզ, Իմ խա­ղա­ղու­թյունն եմ տա­լիս ձեզ» (Հովհ 14;27),- ա­հա հար­ցի պա­տաս­խա­նը: Այ­սօր­վա մար­դը խոս­քով վկա­յում է, թե Աստ­ված կա, բայց և ու­րա­ցել է Աստ­ծուն, լքել շնոր­հը, հե­ռա­ցել Լույ­սից:

Աշ­խար­հա­յին մեղք. կյան­քը նման է ճահ­ճի, ինչ­քան ա­ռաջ ես շարժ­վում, այն­քան ա­վե­լի է ներքև ձգում, ա­ռա­վել ըն­կղ­մում մեղ­քի և կորս­տյան մեջ: Լույ­սից հե­ռա­ցած է մարդ ա­րա­րա­ծը, Քրիս­տո­սից լք­ված` իր իսկ գոր­ծած մեղ­քե­րի պատ­ճա­ռով, դրա շնոր­հիվ է, որ մարդ ա­րա­րա­ծը կորս­տյան ու­ղին է բռ­նել:

Մար­դա­պաշ­տու­թյունն ու մոր­թա­պաշ­տու­թյու­նը դա­վա­նանք են այլևս, և սե­փա­կան ես-ի պաշ­տա­մուն­քը մար­դու մի­ջից դուրս է մղել մար­դուն` դարձ­նե­լով ան­մարդ­կա­յին էակ: «Սի­րիր ըն­կե­րոջդ քո ան­ձի պես» պատ­վի­րա­նը և առ­հա­սա­րակ բո­լոր պատ­վի­րան­նե­րը մարդուն աստ­վա­ծա­մարդ դարձ­նե­լու ու­ղի են հար­թում: ՄԱՐԴ բա­ռը հա­կա­ռակ ըն­թեր­ցե­լով կս­տաց­վի ԴՐԱՄ, այ­սինքն` երբ մարդ­կա­յին հա­րա­բե­րու­թյուն­նե­րը դուրս են աստ­վա­ծա­յին պատ­վի­րա­նի սկզ­բունք­նե­րից, ա­ռաջ են գա­լիս նյու­թա­կան, անձ­նա­կան, դրա­մա­կան շա­հով ա­ռաջ­նորդ­վող հա­րա­բե­րու­թյուն­ներ, և դա սկիզբն է դա­վա­ճա­նու­թյան ու չա­րու­թյան.... «Չե՛ք կա­րող և՛ Աստ­ծուն ծա­ռա­յել, և՛ մա­մո­նա­յին»: ՉԵ՛Ք ԿԱ­ՐՈՂ: Սրա վառ ա­պա­ցույ­ցը այ­սօր մեր հայ­րե­նի­քում, մեր աչ­քե­րի ա­ռաջ գոր­ծող սո­րո­սյան «Բաց հա­սա­րա­կու­թյուն­ներ հիմ­նադ­րա­մի» գրա­սե­նյա­կի բա­ցա­հայտ մա­մո­նա­պաշտ, ոս­կեց­լի­կա­պաշտ, աստ­վա­ծա­նարգ ու մար­դա­տյաց և շատ հա­խուռն ար­տա­հայտ­ված հա­յա­տյաց գոր­ծու­նեու­թյունն է: Այդ գրա­սե­նյա­կը մեր պե­տու­թյան փաս­տա­ցի կա­ռա­վար­ման կենտ­րոնն է, որ հրա­հան­գում է, վե­րահս­կում, նշա­նա­կում և պաշ­տո­նազր­կում, ա­զա­տազր­կում ու հա­մա­նե­րում: Գար­դա­սի­լի նե­րար­կի­չի ա­սեղ հի­շեց­նող այս է­լե­մեն­տը, ա­սես, գոր­ծում է «ա­մեն ինչ` հա­նուն փո­ղի, և ո­չինչ` ա­ռանց փո­ղի» կար­գա­խո­սով: Փողն է նրանց ար­ժե­հա­մա­կար­գի ա­ռանցքն ու սե­փա­կան էու­թյան ուղ­նու­ծու­ծը: Զա­նա­զան սո­րո­սյան զկռ­տոց­նե­րը` ՀԿ-նե­րը, զխտկ­վում են սո­րո­սյան լա­փա­մա­նից ու շուր­ջը գար­շա­հո­տու­թյուն տա­րա­ծում: Ար­ժի՞ հան­դուր­ժել ու բու­ծել սրանց` հա­յին հա­կա­ցուց­ված տե­սա­կը:

Մար­դուս աստ­վա­ծու­րաց տե­սա­կը այ­սօր մեծ հույ­սեր է կա­պում մար­դու հետ, բայց ո՛չ եր­բեք մեզ հա­մար իր կյան­քը ա­նա­սե­լի տան­ջանք­նե­րի են­թար­կած, խաչ­ված ու հա­րու­թյուն ա­ռած Աս­տծո: Այս­տե­ղից էլ ծն­վում է նաև հո­գու դա­տար­կու­թյու­նը:

Յո՞ եր­թաս, մարդ Աստ­ծո: Կյան­քը ակն­թարթ է, և «աշ­խար­հը մի ընդ­հա­նուր մուտք ու­նի և մի ընդ­հա­նուր ելք»: Մե՛նք չենք ո­րո­շում մեր ծն­վե­լու ժամն ու ժա­մա­նա­կը, ազ­գու­թյունն ու վայ­րը, մե՛նք չենք ո­րո­շում այս աշ­խար­հից գնա­լու ժա­մա­նա­կը, բայց մե՛նք ենք ո­րո­շում, թե ինչ­պես ապ­րել` ինչ վար­քագ­ծով, և ըստ այդմ էլ` վաղ, թե ուշ պա­տաս­խան ենք տա­լու մեր ապ­րած կյան­քի յու­րա­քան­չյուր վայր­կյա­նի հա­մար: Եվ փո­ղի պա­կա­սը, հաս­տա՛տ, չի կա­րո­ղա­նա­լու հան­դի­սա­նալ մեր գոր­ծած սխալ­նե­րի հիմ­նա­վո­րու­մը:

Ար­դեն իսկ մուտք գոր­ծել ենք այս աշ­խարհ, ի տար­բե­րու­թյուն շատ ու շատ դժ­բախտ­նե­րի, ելքն էլ պատ­րաստ­ված է` ըստ ժա­մա­նա­կի նա­խախ­նամ­ված յու­րա­քան­չյու­րիս հա­մար, չնա­յած ո­րոշ ծն­ված­ներ ի­րենց կյան­քով ա­ռա­վել դժ­բախտ վախ­ճան են ժա­ռան­գե­լու:

Մարդ ի­րա­կան սի­րով կա­րող է սի­րել միայն այն ժա­մա­նակ, երբ ճա­նա­չում է աստ­վա­ծա­յին սե­րը, կա­րող է խա­ղաղ­վել այն ժա­մա­նակ, երբ Քրիս­տո­սի խա­ղա­ղու­թյան մեջ հաս­տատ­ված լի­նի, կա­րող է նե­րել այն ժա­մա­նակ, երբ տես­նում է Քրիս­տո­սի նե­րո­ղամ­տու­թյու­նը և կա­րո­ղա­նում է զս­պել ի­րեն, երբ ճա­նա­չում է Աստ­ծուն և տես­նում իր ու­նայ­նու­թյու­նը: «Մի՛ դա­տեք, որ Աստ­ծուց չդատ­վեք» (Մատթ. 7; 1-2), «Ա­մեն ինչ, որ կա­մե­նում եք, որ ձեզ ա­նեն մար­դիկ, այն­պես էլ դուք ա­րեք նրանց» (Մատթ. 7; 7-12): Մեր կյան­քը կար­ծես բու­մե­րանգ լի­նի, ինչ­պես ապ­րում և գոր­ծում ենք, ինչ սերմ­նա­հա­տիկ ցա­նում ենք, այն էլ հն­ձում ենք: «Փտած շի­վե­րը խոր ար­մատ­ներ չեն տա, թե­պետ կարճ ժա­մա­նա­կով կա­րող են ծաղ­կել, բայց որ խոր ար­մատ­ներ չու­նեն, շու­տով կչո­րա­նան»,- ա­հա այս է մե­ղա­վո­րի կյան­քը:

Վե՛ր հառ­նեք ձեր մեղ­քե­րից, ո­րոնց մա­սին ձեր խիղճն է վկա­յում, ըն­թա­ցե՛ք դեպ հայ­րե­նա­վանդ հա­վա­տը, Քրիս­տո­սից ա­ռե՛ք խա­ղա­ղու­թյան ա­վե­տի­սը, որ­պես­զի այլևս չա­լե­կոծ­վեք, չձանձ­րա­նաք, չչա­րա­նաք ու ձեր ծն­ված օ­րը չա­նի­ծեք:

Տեր Ա­հա­րոն քա­հա­նա ՄԵԼ­ՔՈՒ­ՄՅԱՆ
Գո­րի­սի տա­րա­ծաշր­ջա­նի հոգևոր հո­վիվ

Աղբյուր՝ Irates.am