Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, ձգտեցէ՛ք հետեւել իմ խօսքերին, փափագեցէ՛ք եւ պիտի խրատուէք: Լուսաւոր եւ անթառամ է իմաստութիւնը, դիւրին է յայտնւում իրեն սիրողներին եւ հեշտ է գտնւում փնտրողներից» (Իմաստ. Սողոմոնի 6:12-13)

Մարդը՝ Սուրբ Հոգու տաճար

«Չգիտե՞ք, որ ձեր մարմինները տաճար են Սուրբ Հոգու, որը դուք Աստծուց եք առել, և Այն բնակվում է ձեր մեջ, իմացեք, որ դուք չեք ձեր անձի տերը, այլ Աստված, որ փրկագնով գնեց ձեզ համար, ուստի այնպես ապրեցեք, որ Աստված փառավորվի ձեր մարմնով» (Ա Կորնթ. 6:19-20):

Պողոս առաքյալի այս պատգամն առավել արդիական է մեր օրերում:
Աստված մարդուն արարեց՝ որպես մարմնավոր և հոգևոր արարած: Հոգևորը մեզ կապում է Աստծուն, իսկ մարմնականությունը մեզ կապում է նյութական աշխարհին: Մեր առաքելությունը նյութական աշխարհը հոգևորով ու հոգևոր բարիքներով լցնելն է:

Այսօր մի կողմից զարգանում է հոգևոր կյանքը՝ աստվածաբանական նոր աշխատություններով և ուսումնասիրություններով, մյուս կողմից աշխարհն իր գիտատեխնիկական մտքով փորձում է Աստծուն բացառել այս աշխարհից:

Այնինչ Աստված մարդուն արարեց ոչ թե զորությամբ, այլ՝ սիրով: Քրիստնյայի պարտքն է զինվել աստվածային սիրով ու փոխակերպել աշխարհը, մեր կյանքը:

Ամեն մարդ տաճար է Սուրբ Հոգու և մեր առաքելությունն է աստվածային լույսով ու սիրով լցնել աշխարհը:

Աստված իզուր չի արարել մարդուն և իզուր չէ, որ Նա հավատում ու վստահում է յուրաքանչյուրիս, ուստի մենք էլ մեր առաքինի ընթացքով ու սիրով պետք է փաստենք, որ իզուր չենք ապրում:

Եթե չարության հոգին կործանեց ու քանդեց ամեն գեղեցիկ ու բարի բան, ապա Սուրբ Հոգին, բնակվելով մարդկանց մեջ, շարունակում է վերականգնել կործանվածը, վերահաստատել մարդու և Աստծո խախտված միությունը:

Աստվածային այս սիրո արդյունքում ծնվեց ու հաստատվեց Քրիստոսի եկեղեցին: Հիշենք, թե ինչպես էին առաքյալները խաչելությունից հետո հավաքվել վերնատան մեջ: Նրանք այլևս բաժանված չէին՝ ինչպես խաչելության ժամանակ, այլ՝ միասիրտ ու միակամ՝ թեկուզ սարսափի ու անորոշության մեջ: Հենց սա էր պատճառը, որ Սուրբ Հոգին իջավ առաքյալների վրա:

Մենք էլ այսօր հաճախ վտանգի ու անհանգստության ժամանակ «փակվում ենք» մեր մեջ՝ սարսափած ու վախեցած, և մեր խնդիրը հուսահատության ու անվստահության մեջ է. հենց սրա պատճառով մենք չենք զգում Սուրբ Հոգու ներգործությունը: Մենք կոչված ենք լինելու Սուրբ Հոգու տաճարներ, իսկ դա նշանակում է միակամ լինել ոչ միայն Աստծո, այլ նաև մարդկանց հետ:

Լինել տաճար Սուրբ Հոգու նշանակում է ձգտել Երկնքի Արքայությանը, վերադարձնել կորուսյալ դրախտը, որտեղ մեղքն ու խավարը տեղ չունեն: Այս երանությունը պետք է վաստակել ոչ միայն աղոթքով ու միակամությամբ, այլ աստվածահաճո ընթացքով, բարի գործերով՝ աստվածային սիրուն ապավինած, քանի որ Աստծո սերը կենդանություն է տալիս այն ամենին, ինչին դիպչում է:

Կարևոր է հասկանալ թե որքանով ենք մենք արձագանքում այդ սիրուն: Մենք սովոր ենք, որ սերը պետք է վաստակել: Այսպես է տանը, բակում, հասարակության մեջ: Պետք է լինենք բարի, անկեղծ, մեծահոգի, ներողամիտ, որպեսզի վաստակենք մարդկանց սերը: Եվ կարծում ենք, որ այս նույն սկզբունքն է գործում նաև մարդ և Աստված հարաբերության մեջ: Հաճախում ենք եկեղեցի, մասնակցում Պատարագի արարողություններին, որոշակի բարի գործեր ենք կատարում և կարծում, որ այդ ամենի համար Աստված պարտավոր է մեզ սիրել: Սակայն Աստծո սերը վաստակել անհնար է. Աստված մեզ սիրում է առանց որևէ պայմանի: Մեր և Աստծո հարաբերությունների մեջ կարևոր է ոչ թե աստվածային սիրուն արժանանալը, այլ այդ սիրով ապրելը:

Ուրեմն ապրենք աստվածային սիրով և Ս. Հոգու շնորհներով զորացած՝ մշտապես փառաբանելով Հորը, Որդուն և Ս. Հոգուն. ամեն:

Տեր Եսայի քհն. Արթենյան

Աղբյուր՝ Holytrinity.am