Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Աշխատանքի օրհնությունը

Ամեն մարդ, իր աղոթքով, իր (քրիստոնեական) կյանքով, պետք է սրբագործի իր աշխատանքը և ինքն էլ օրհնվի: Իսկ եթե աշխատավայրում ուրիշ մարդիկ են ենթարկվում նրան և նա պատասխանատվություն է կրում նրանց համար, ապա պետք է նաև հոգևոր կերպով նրանց օգնի: Եթե ինչ-որ մեկը ներքուստ բարի վիճակում է գտնվում, ապա իր աշխատանքը ևս օրհնվում է: Օրինակ՝ եթե պատանիները վարպետի մոտ են գնում, որպեսզի իր գործը նրանց սովորեցնի, ապա պետք է միաժամանակ օգնի նրանց հոգևոր կյանքով ապրել: Այդպիսի վերաբերմունքը և՛ վարպետին կօգնի, և՛ նրա ստորադասներին, և՛ նրա հաճախորդներին, որովհետև Աստված կօրհնի նրա աշխատանքը:

Յուրաքանյուր մասնագիտություն կարող է օրհնված* լինել: Օրինակ՝ բժիշկը չպետք է մոռանա, որ բժշկության մեջ գլխավորապես Աստծո շնորհն է օգնում: Այդ պատճառով էլ նա պետք է աշխատի Աստվածային շնորհի անոթը դառնա: Բժիշկը՝ լավ, բարի քրիստոնյա ու միաժամանակ լավ մասնագետ լինելով՝ հիվանդներին օգնում է իր բարությամբ և հավատքով, քանի որ նրանց ներշնչում է արիությամբ ու հավատով վերաբերվել իրենց հիվանդությանը: Լուրջ հիվանդության դեպքում այդպիսի բժիշկը կարող է հիվանդին ասել. «Բժշկությունը՝ որպես գիտություն, հասել է ահա այս մակարդակին: Սակայն, այնտեղ, որտեղ մարդակային գիտելիքները չեն բավարարում՝ կա Աստված, Ով հրաշքներ է գործում»:

Իսկ ուսուցիչը պետք է ջանա իր ծառայությունն ուրախությամբ կատարել և երեխաներին օգնել իրենց հոգևոր վերածծնդի հարցում, քանի որ ոչ բոլոր ծնողներն են ի զորու երեխաների հոգևոր վերածնունդով զբաղվել, եթե նույնիսկ նրանք բարի տրամադրվածություն ունեն: Ուսուցիչը, երեխաներին գիտելիքներ տալով՝ միաժամանակ պետք է աշխատի, որպեսզի նրանք իսկական մարդ դառնան: Այլապես ի՞նչ օգուտ կլինի նրանց սովորած գրագիտությունից: Հասարակությունը ճիշտ մարդկանց կարիքն ունի, որոնք լավ կանեն այն գործը, որով զբաղվում են: Ուսուցիչը ոչ միայն պետք է հետևի, թե արդյո՞ք դասը լավ է յուրացվել, այլև՝ ուշադրություն դարձնի աշակերտների առաքինություններին և դրական կողմերին, որպիսիք են՝ պատկառանքը, բարությունը, բարեպաշտությունը: Աստծո նշանակած գնահատականները միշտ չէ, որ համընկնում են ուսուցիչների նշանակածների հետ: Ինչ-որ մեկի երկուսն Աստծո համար կարող է հինգին գումարած լինել, իսկ ինչ-որ մեկի հինգին գումարածն Աստծո համար՝ երկուս:

* Բնականաբար բացառությամբ այն մասնագիտությունների, որոնք անհամատեղելի են քրիստոնյայի կոչման հետ և որոնք առանձնապես շատ են մեր ժամանակներում, օրինակ՝ կողոպտիչ, գող, անբարոյություն տարածող, վաշխառու, գուշակ-կախարդ, աբորտ անող բժիշկ, ֆոտոմոդել, խեղկատակ-ծաղրածու և այլն: Այդպիսի մասնագիտությունները ոչ միայն օրհնված չեն կարող լինել, այլև՝ ապաշխարությամբ բժշկություն են պահանջում:

Պաիսիոս Աթոսացու «Ընտանեկան կյանք» գրքից

Ռուսերենից թարգմանությունը՝ Էմիլիա Ապիցարյանի

Աղբուր՝ Surbzoravor.am