Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Բարոյականությունը նպատակ չէ

Բոլորս էլ խոսում և հարցեր ենք տալիս բարոյականության մասին: Թեման հետաքրքիր է: Սակայն ավելի շատ մեզ հետաքրքիր է դիմացինի՛ բարոյականության չափն ու դրսևորումները: Բարոյական կյանքի մասին խորհելիս, նախ մեր հայացքը պիտի ուղղվի դեպի Աստված, ապա մեր անձը: Ցավոք, հասարակության մեջ բարոյականության մասին տարածված ընկալումների համատեքստում, Աստված ընկալվում է որպես Մեկը, Ով հետևում է, թե ով ինչպես է ապրում, և եթե որևէ մեկը մեղավոր կյանքով է ապրում, պատժում է: Արդյունքում մարդկանց մոտ պատկերացում կա, որ Աստված և Աստծո բարոյականության պատգամները խանգարում են վայելել այս կյանքը:

Իրականում Աստվածային պատվիրանները, բարոյական նորմերը ոչ միայն ղեկավարում են մեր միտքը, այլև տալիս են հնարավորություն բարոյականության մե՛ր պատկերացումները ձևավորելու: Գուցե թվա, որ մոտեցումը սուբյեկտիվ կլինի, սակայն խնդիրը հենց այն է, որ բարոյականության մեր պատկերացումները պետք է ոչ միայն ձևակերպվեն գեղեցիկ շարադրանքով, այլ նաև ապրվեն: Այստեղ պահանջվում է պատասխանատվություն, ազնվություն և սեր: Ահա ազատության մեր բաժինը: Ազատությամբ ապրելու փոխարեն սիրում ենք ազատ ձևանալով ասել՝ ես ուզում եմ վայելել կյանքը, իսկ Աստված չի թողնում:

Խոսում ենք բարոյականության իդեալների մասին, բարոյական կենցաղավարությամբ ապրելու հնարավորությունների մասին խոսելու փոխարեն: Բարոյականությունը սահմաններ չունի: Որևէ իրողություն կամ իր չի կարող դառնալ մեր բարոյականության սահմանը: Բարոյականությունն իդեոլոգիա չէ, այլ իրական հնարավորություն՝ մեր կոչումն ու առաքելությունն իրականացնելու:

Որքան սահմանում ենք կամ իդեալականացնում բարոյականությունը, այնքան սահմանափակում ենք մե՛ր՝ կատարելության ձգտումը: Մյուս կողմից, սխալ է բարոյականության նորմերը պահող մարդուն անվանել իդեալիստ:

Մեր կյանքի նպատակը բարոյականությունը չէ, այլ՝ կատարելությունը: Պարզապես հաճախ բարոյականության ճանապարհին ինչ-որ բան կորցնում ենք, երբ մարդկային հարաբերություններում բախում է լինում կամ ինչ-որ բան մարդու մեջ կոտրվում է: Վերցնենք նավատորմի օրինակը: Որպեսզի այն ամբողջական լինի, նախ կարևոր է, որ նավատորմի բոլոր նավերն իրարից ճիշտ հեռավորության վրա լինեն՝ ո՛չ շատ մոտ, ո՛չ շատ հեռու: Ինչպես նաև կարևոր է, որ յուրաքանչյուր նավ լինի տեխնիկապես անթերի:

Բարոյական կյանքի հիմքը ազնվությունն ու ներդաշնակ հարբերություններն են, ներքին խաղաղությունը և նպատակի հստակ գիտակցումը:

Մեզ թվում է, որ բարոյականությունը վերաբերում է հասարակական կյանքում մեր դրսևորումներին: Բայց ի՞նչ օգուտ, եթե դիմացինի հետ ազնիվ ենք, բայց ինքներս մեզ հետ՝ ոչ: Կամ ի՞նչ օգուտ, եթե մեր բարոյականության նպատակը դիմացինին դուր գալն է: Սա պարզապես ձևապաշտություն է: Բարոյականությունը սկսվում է սեփական անձից, անդրադառնում հասարակական կյանքին և ձգտում դեպի Աստված:

Եսայի քհն. Արթենյան

Աղբյուր՝ Qahana.am