Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

«Իմ արյունը թափվում է շատերի մեղքերի թողության համար»

(Մատթ.26.17-25, Մարկ.14.12-25, Ղուկ.22.7-23, Հովհ.13.21-30, Կոր.11.23-25)

Բաղարջակերաց տոնի առաջին օրը, երբ զատկի գառն են մորթում, Հիսուսը, Բեթանիայից գալով Երուսաղեմ, իր աշակերտների հետ սեղան է նստում (որպես փառքի աթոռին նստելու խորհրդանիշ): Մինչդեռ աշակերտները ուտում էին, Հիսուսն ասում է. «Ճշմարիտ եմ ասում ձեզ, որ ձեզանից մեկն ինձ մատնելու է» (Մատթ. 26-21): Հիսուս այդ ասաց, քանի որ ցանկանում էր ճիշտ ուղու վրա բերել մատնիչին, բայց ավելի շատ տխրեցին մյուս աշակերտները: Այդ ժամանակ Հիսուսն ասաց.«Ով իր ձեռքն ինձ հետ պնակի մեջ մտցրեց, նա՛ է ինձ մատնելու» (Մատթ. 26-23): Հուդան իր ձեռքը մտցրեց պնակի մեջ, բայց աշակերտները չնկատեցին և Տերն ասաց. «Մարդու Որդին կը գնայ այս աշխարհից, ինչպէս նրա մասին գրված է, բայց վա՛յ այն մարդուն, ում ձեռքով կը մատնուի մարդու Որդին: Աւելի լաւ կը լինէր նրա համար, եթե այդ մարդը ծնուած չլինէր» (Մատթ. 26-24): Այդ ժամանակ Հուդան, որ հետո պիտի մատներ Հիսուսին, հարցրեց. «Միթէ ե՞ս եմ, Վարդապե՛տ»: Եվ Տերն ասաց` դու ասացիր (Մատթ. 26-25):

Հաղորդության խորհրդի հաստատում

(Մատթ.26.26-30, Մարկ.14.22-26, Ղուկ.22.14-20, Կոր.11.23-25)

«Եվ մինչ նրանք դեռ ուտում էին, Յիսուս հաց վերցրեց, օրհնեց ու կտրեց եւ տուեց աշակերտներին ու ասաց. «Առէ՛ք, կերէ՛ք, այս է իմ Մարմինը»: Դրանով Քրիստոս ցույց տվեց, որ ինքնակամ եկել է երկիր` չարչարանքով սպանվելու` մարդկանց փրկություն ու կենդանություն տալու նպատակով:
«Եվ բաժակ վերցնելով՝ գոհութիւն յայտնեց, տուեց նրանց ու ասաց. «Խմեցէ՛ք դրանից բոլորդ, որովհետեւ այդ է նոր ուխտի իմ արիւնը, որ թափւում է շատերի համար՝ իրենց մեղքերի թողութեան համար»: Հին ուխտում անասունին մորթելուց հետո վերցնում էին բաժակով արյունը և ընծայում, իսկ նոր ուխտում Տերն Իր Արյունը տվեց, որը խաչի վրա թափվեց մարդկանց փրկության համար:
Վարդապետներն ասում են, որ հաղորդության խորհուրդը սիրո խորհուրդն է, ինչպես մկրտությունը` հավատի, իսկ ապաշխարությունը՝ հույսի:

Աղոթք Գեթսեմանում

(Մատթ.26.36-46, Մարկ.14.32-42, Ղուկ.22.31-46, Հովհ.13.36-38)

Զատկական ընթրիքից հետո Հիսուս Իր աշակերտների հետ բարձրանում է Ձիթենյաց լեռը և ասում. «Դուք ամէնքդ այս գիշեր Իմ պատճառով գայթակղուելու էք. որովհետեւ գրուած է, թէ` հովուին պիտի հարուածեմ, եւ հօտի ոչխարները պիտի ցրուեն»: Այնուհետև աշակերտներին քաջալերելու համար հավելում է. «Եւ իմ յարությիւն առնելուց յետոյ, ձեզնից առաջ պիտի գնամ Գալիլիա»: Բայց Պետրոսը, վստահ լինելով իր հավատարմության մեջ, ասաց. «Թէպէտ եւ ամէնքը քո պատճառով գայթակղուեն, սակայն ես չեմ գայթակղուի»: Եվ Տերը հանդիմանեց նրան. «Ճշմարիտ եմ ասում քեզ, որ այս գիշեր, դեռ աքաղաղը չկանչած, երեք անգամ ինձ պիտի ուրանաս»: Իսկ Պետրոսը թե. «Թէ քեզ հետ մեռնել իսկ ինձ հասնի, քեզ չեմ ուրանայ»: Եվ նրա հետ համաձայն էին մյուս աշակերտները:
Այնուհետև նրանք գնացին Գեթսեմանի պարտեզ, և Հիսուս Պետրոսի և Զեբեդեոսի երկու որդիների հետ գնաց աղոթելու: Սրանով Հիսուսը մեզ սովորեցնում է փորձությունների ժամանակ առանձնանալ և աղոթքով հաղթահարել նեղությունները: Եվ Նա աղոթում է. «Հա՛յր իմ, եթէ կարելի է, այս բաժակը թող ինձնից հեռու անցնի, բայց ոչ ինչպէս ես եմ կամենում, այլ` ինչպէս դու»: Այդպես Քրիստոս հրաժարվում է Իր կամքից և հոժարությամբ կատարում Հոր կամքը, քանի որ նույնն է Հոր, Որդու և Սուրբ Հոգու էությունը, ուստի և` կամքը:
Հիսուսը աղոթքից հետո վերադառնում է աշակերտների մոտ, բայց նրանց քնած տեսնելով արթնացնում է և հորդորում աղոթել, որ փորձության մեջ չընկնեն: Ապա կրկին գնում է աղոթելու և վերադառնալով նրանց քնած է գտնում: Նորից կրկնում է Իր խոսքերը: Երրորդ անգամ աշակերտներին քնած տեսնելով ասում է. «Ննջեցէ’ք այսուհետեւ ու հանգստացե’ք, քանի որ ահա ժամը հասել է, եւ մարդու Որդին մեղաւորների ձեռքն է մատնւում»:
Այդ ժամանակ սրերով ու մահակներով զինված ամբոխի հետ գալիս է Հուդան և Հիսուսին համբուրելով մատնում ձերբակալության: Աշակերտները հասկանում են, որ Տերն Իր կամքով է մատնվում, թողնում են Նրան ու փախչում: Հիսուսին տանում են Կայիփա քահանայապետի մոտ:

Պետրոսի ուրացումները

(Մատթ.14.66-72, Մարկ.14.66-72, Ղուկ. 22.56-62, Հովհ. 18.15-18, 25-27)

Երբ Հիսուսին տանում են Կայիփա քահանայապետի մոտ, Պետրոսն ու Հովհաննեսը հեռվից հետևում են Նրան, որպեսզի ականատես լինեն իրադարձությունների ընթացքին: Տիրոջը ներս տանելիս նրանց հետևում է նաև Հովհաննեսը, ով ծանոթ էր քահանայապետին: Հետո Պետրոսին էլ ներս տարան: Երբ աղախինը ճանաչում է նրան, վախենում է ներս թողնել: Այդ ժամանակ Պետրոսն ուրանում ու ասում է, թե չի ճանաչում Հիսուսին: Գավթում նրան նորից են հարցնում, թե արդյոք նա գալիլիացի է, և Պետրոսը նորից ուրանում է: Երբ երրորդ անգամ են նույն հարցը տալիս նրան, սկսում է նզովել ու երդվում է, որ չի ճանաչում Հիսուսին:
Երբ Պետրոսը երեք անգամ ուրանում է Տիրոջը, աքաղաղը կանչում է: Պետրոսը հիշում է Տիրոջ խոսքը, որ ասել էր, թե՝ «Աքաղաղը դեռ երկու անգամ չկանչած՝ դու երեք անգամ ինձ պիտի ուրանաս»: Եվ հիշելով իր համառությունն ու հակառակվելը` դուրս է գալիս ու դառնորեն լալիս: Կրկին կատարվում է Տիրոջ կանխատեսումը:

Կազմեց Լուսինե Մխիթարյան
Աղբյուր՝ Holytrinity.am