Այսպէս է ասում Տէրը. «Արթո՛ւն եղէք, հսկեցէ՛ք, քանի որ ձեր ոսոխը՝ սատանան, մռնչում է առիւծի պէս, շրջում եւ փնտրում է, թէ ում կուլ տայ» (Պետրոս 5:8)

Տաթևի և զատիկի մասին

Զատիկներից մեկի թևիկներին սև պուտիկներ չկային, և գույնը կարմիր չէր:

- Դու զատիկ չես,-ասում էին տեսնողները: -Ի՞նչ զատիկ՝ առանց պուտերի:

Ու քույր-եղբայրներն էին իրենց հեռու պահում, ասես արյունակից, հարազատ չլինեին:

Տխուր էր անցնում օրը զատիկի: Դարձյալ թևին էր տալիս, ծաղկից ծաղիկ թռչում, սակայն, ի տարբերություն մյուսների, ավելի հաճախ կուչ էր գալիս ծաղկաբաժակում: Աշխարհում Տաթև անվամբ մի աղջնակ կար, իսկը՝ զատիկ: Փամփլիկ թշիկներ ուներ՝ կարմրին տվող, որ ճերմակ մաշկի ու շեկլիկ ծամերի կողքին ավելի էին աչքի զարնում, նույնպիսի շրթունքներ, որ բացելիս կաթնագույն գառնատամներն էին ցուցանում: Հապա ժապավե՜նը, որ կապում էին քույրերը: Եվ շրջազգե՜ստը…

Հունիսյան մի արևոտ օր հայրը Տաթին դաշտ տարավ: Բզզյուն կար և բուրմունք: Գարուն ու ամառ գիրկընդխառն զուգել էին շրջակայքը: Հայրը երկարելով ձեռքը, զգուշորեն, որպեսզի մասրենին չծակի, մի ճերմակաթերթ ծաղիկ պոկեց:

- Տաթ, վերցրու,-ու բարալիկ կոթունի կողմից մեկնեց աղջկան:

Փոքրիկը հոտ քաշեց: Շարժումից կենդանին արթնացավ:

- Հայրի՛կ…

- Զատիկ է, աղջիկս, չգիտե՞ս:

- Չէ:

- Ինչպե՞ս թե… Քո գրքերում նկարը կա, ցույց եմ տվել, չե՞ս հիշում: Չալպղոճ են ասում, նաև՝ Աստծո եզնակ, Աստծո կով…

- Հիշում եմ, բայց ու՞ր են պուտիկները: Բա զատիկը կարմիր չի՞ լինում:

Կենդանին լսում էր հոր ու դստեր զրույցն ու վայրկյան վայրկյանի վրա առավել տխրում, կամենում էր թռչել վտանգից հեռու, սակայն թևիկները փայտացել, չէին բացվում:

- Ախ, հա՜,-հայրը տարուբերեց գլուխը,-Տաթ, զատիկ է, սակայն մոռացել են ներկել, երևի կարմիր գույն չեն ունեցել: Դե, որ կարմիր չի գտնվել, պուտիկները թողել են, որպեսզի հետո ներկեն:

- Վախ, զատիկս, ինչ մե՜ղք է, - երեխան հավատաց հոր խոսքին: - Արի, արի…

- Իսկ եթե մենք ներկե՞նք,-հայրը կոպերի տակից ժպտուն նայեց մանկանը: -Տուր կարմիրը:

- Վերցրու,-անմիջապես տրվելով երևակայական խաղին՝ երեխան մեկնեց մատիտը:

- Տես, ինչ հոյակապ եմ գունազարդելու,-հայրը ձեռքը երկարեց:

Աղջիկը համակ ուշադրություն էր:

- Հը՛, ստացվու՞մ է: Մնացին պուտիկները: Սա վերցրու, հիմա սևը տուր: Պուտերն ուզում՞ ես քեզ թողնեմ:

- Դու արա,-հրաժարվեց դուստրը:

- Լավ,-հայրը ջանում էր ամեն բան բնականին մոտ լինի՝ թե պուտիկների քանակը, թե ներկելու տևողությունը:

- Զգույշ,-աղջկա բիբերը լարումից լայնացել էին:

- Վերջ,-հայրն ուղղվեց,-ասում էի՝ չէ՞… Խոսի՛ր հետը:

Աղջիկը հմայված, մոռանալով անգամ հոր գոյությունը, դեմքը մոտեցրեց ծաղկին.

- Բարև:

Զատիկը կենդանության նշաններ ցույց չէր տալիս:

- Բարև, զատիկ, նեղացա՞ծ ես:

Միջատը հանկարծակիի եկավ.

- Ինձ որտեղի՞ց գիտես:

- Ես «Աբենին» ունեմ, - երեխան չէր կարողանում արտաբերել «այբբենարան» բառը, - այնտեղ քո նկարը կա:

- Հա՞,-տարակուսեց զատիկը:

Փոքրիկի տաք շունչը նրան էր առնում:

- Ըհը՛: Պուտիկներով՝ կարմիր-կարմիր…

Կենդանին, թե հնար լիներ, կշրջեր չեղած պարանոցը՝ տեսնելու. ճի՞շտ է լսածը, խաբկանք չէ՞:

- Բա ինչու՞ են ուրիշներն ասում, թե զատիկ չեմ:

- Չէ՜,-աղջիկը սովորություն ուներ առանձին բառեր երկարացնել,-դու սիրուն, պուպուշ զատիկ ես:

Կենդանին բացուխուփ արեց թևիկները, փորձեց ելնել ծաղկաթերթին:

- Ուզում ես թռչե՞լ: Ո՞ր կողմ:

Զատիկը ելավ թերթիկին, ուղղվեց:

- Արևի մո՞տ ես ուզում, հա՞: Դե, բաց թևիկներդ…

Զատիկը թափահարեց թևքերն ու մեկից թռավ:

- Բարև տար արևին, կարմիր զատի՜կ,-ետքից կանչեց աղջնակը:

- Եվ բարև բեր արևից, եզնակ Աստծո՜, - հաջորդեց հոր ձայնը:

Հունիսյան տաք, արևոտ օր էր: Բզզյուն կար ու բուրմունք:

«Դալուկ արև»շարքից
Արամ Հովհաննիսյան
Աղբյուր՝ heqiat.am: