Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Սուրբ Տիխոն Զադոնցու խրատը երեխաների դաստիարակության վերաբերյալ

Ծնողները պետք է աղոթեն Աստծուն իրենց երեխաների համար, որպեսզի Ինքը՝ Տերը,
սովորեցնի նրանց Իր երկյուղն ու իմաստնացնի փրկության մեջ:
Իրենց իսկ օրինակով է հարկավոր երեխաներին կրթել բարի գործերի մեջ: Մատաղ
սերունդը և, առհասարակ, ամեն տարիքի մարդիկ լավագույնս դաստիարակվում են բարի
կյանքով, քան խոսքով: Բանն այն է, որ երեխաներն առանձնահատուկ կերպով են
ընդօրինակում ծնողների կյանքը. ինչ որ նկատում են նրանց մեջ, այն էլ իրենք են
անում՝ իրենց տեսածը բարի լինի, թե չար: Հետևաբար, եթե ծնողները կամենում են
իրենց երեխաներին առաքինի դաստիարակել, ապա նախևառաջ իրենք պետք է
խուսափեն գայթակղություններից և առաքինի կյանքի օրինակներ տան նրանց: Այլապես
ոչ մի բանում էլ հաջողության չեն հասնի, քանզի երեխաները, հետևելով իրենց ծնողների
վարք ու բարքին, առավել դրոշմում են դրանք իրենց մատաղ հոգիներում, քան լսում
նրանց խոսքերը: Յուրաքանչյուր դաստիարակի խոսք՝ կյանքով ապրված, պատշաճ ու
զորեղ խրատ է, մանավանդ՝ ծնողների պարագային:
Ծնողների համար դաստիարակության անդաստանում ամենից կարևորը իրենց
երեխաներին Աստծո երկյուղի և բարեբարոյության մեջ կրթելն է: Առանց դրա ամենայն
ուսուցում ու դաստիարակություն ոչինչ է: Տունկը որ կողմ որ թեքված լինի, այդ
ուղղությամբ էլ կաճի. այդպես էլ մանկահասակ երեխաներն են, ինչպես
դաստիարակվեն, այնպես էլ կապրեն:
Շատերն են իրենց երեխաներին օտար լեզուներ ուսուցանում, ոմանք էլ՝ արվեստներ,
սակայն անտեսում են քրիստոնեական ուսուցումն ու դաստիարակությունը: Այսպիսի
ծնողներն իրենց զավակներին աշխարհ են բերում ժամանակավոր կյանքի համար՝ թույլ
չտալով նրանց հավիտենական կյանքին մոտենալ: Վա՜յ նրանց, քանզի իրենց
անտարբերությամբ ոչ թե մարմիններն են սպանում, այլ՝ մարդկային հոգիները: