Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Տաթևիկ Սազանդարյան. Իմ Երևան

Ես քո գրկում՝ կարոտ եմ քեզ, իմ մա՛յր քաղաք,
Ջուրդ խմում՝ ծարավ եմ ես, իմ վա՛ռ կրակ.
Աղբյուրիդ պաղ-պաղ ջրով, արևիդ անմա՛ր հրով,
Ինձ ես կանչում, իմ կյանք, Երևան։

Ես քո մեջ եմ հասակ առել, կյանք եմ հյուսել,
Քո լույսերի տակ եմ ննջել, երազ ու սեր.
Մայրիկիս կարոտ ձեռքով, սիրածիս այրող երգով,
Ինձ ես կանչում, իմ կյանք, Երևան։

Ուր էլ գնամ քեզնով եմ լի, քեզնով եմ տաք,
Քարին բացված քարե՛ ծաղիկ, իմ նո՛ր քաղաք.
Քո անուշ հայոց խոսքով, քո Մասիս սարի տեսքով,
Ինձ ես կանչում, իմ կյանք, Երևան։

Խոսք՝ Սիլվա Կապուտիկյանի
Երաժշտություն՝ Վաղարշակ Կոտոյանի