Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Եսայի քհն. Արթենայն. Ազատորեն բացահայտենք Աստծուն, մեզ ու աշխարհը

Ինչո՞ւ Աստված եկավ աշխարհ: Սովորեցնելո՞ւ… Բայց Սուրբ Գիրքը խոսում է ավելի շատ Քրիստոսի խաչելության ու մահվան մասին: Հստակ է, որ Քրիստոսի մարդեղության ամենկարևոր նպատակը խաչելությունն էր: Մարդիկ իրենց օրինազանցությամբ ու ձևապաշտությամբ արդեն դատապարտված էին, ուստի՝ Քրիստոսի մարդեղությունը ոչ թե մեզ ապրել սովորեցնելն էր, այլ մեզ ազատագրելը՝ ինքներս մեզնից, որից հետո միայն մեր սովորածն իմաստ կունենար: Ազատությունը մեզ տրվեց Տիրոջ չարչարանքների ու խաչելության գնով: Քրիստոս տվեց հնարավորություն ոչ թե որ խաղաղ ու հանգիստ ապրենք, այլ որ վերափոխվենք՝ ամեն բան նորից սկսելով: Աստծո ամենամեծ պարգևն ամենքիս ազատությունն է և այդ ազատության մեջ ծնված սերը: Որպեսզի Սերը ծնվի մեր մեջ, կարևոր պայման է ազատ լինելը: Լինել ազատ՝ նշանակում է կարողանալ սիրել ու այդ սերը ազատորեն բաշխել:

Մարդն այնքան ազատ է, որ կարող է նույնիսկ մերժել Աստծուն: Երբ սատանան խաբեց մարդուն, իր հարցը խորամանկ կերպով ձևակերպեց՝ ինչո՞ւ Աստված արգելեց բոլոր ծառերի պտուղներից ուտել, ինչո՞ւ Աստված չի ցանկանում, որ լինեք Իր նման: Թվում է՝ Աստված դիկտատոր է, իսկ չարը՝ դեմոկրատ կամ կոմունիստ (հավասարություն, եղբայրություն, ազատություն): Ցավոք, նախամարդը երբ կերավ պտղից, միակ բանը, որ ճանաչեց, իր մերկությունն էր. ահա «ժողովրդավարության» պտուղը: Սա չի նշանակում, որ արդարացնում եմ դիկտատուրան: Խնդիրն այն է, որ Ադամը ճանաչում էր չարը և բարին: Այլապես ինչպե՞ս կենդանիներին ճանաչեց ու անուններ դրեց: Պարզապես նա հավատաց, որ իմաստությունը կարող է ինքնաբավ լինել: Ինչպե՞ս է հնարավոր չարը ճանաչել, եթե այն չկա: Չարն Աստծուն հակառակվելն է, ուստի՝ այն ճանչելու միակ ճանապարհն Աստծո կամքին հակառակ գնալն է, ինչի արդյունքն ամոթն է: Տերևներով ծածկվելը նշանակում է՝ հասկանում էին, որ դա իրենց բնական վիճակը չէ, բայց հարմարվում էին նոր՝ մեղավոր իրավիճակին:

Մարդը չարի ու բարու գիտության համար վճարեց իր ազատությունը: Այսօր էլ չարը չկա, եթե մենք ազատ ենք, և այդ ազատության մեջ ապրում է Սերը: Իսկ մեր սիրել չկարողանալն այսօր էլ արդարացնում ենք Աստծուն հակառակվելով ու, ինչն ամենավտանգավորն է, այդ իրավիճակին հարմարվելով:

Քրիստոնյան նա չէ, ով սխալներ չի գործում, այլ նա է, ով կարողանում է վերածնվել և պայծառակերպվել այնպես, որ Քրիստոս գործի իր մեջ: Աստված մեզ սիրում է ոչ թե նրա համար, որ լավն ենք, այլ որ ավելի լավը կարող ենք լինել:

Լինել ազատ՝ նշանակում է լինել այնպիսին, ինչպիսին կաս, ու չվախենալ դրանից: Խնդիրը մեր անձը որակելը չէ, այլ մեր իրական պատկերը բացահայտելով՝ մեր մեջ բացահայտել Սերը: Չենք կարող մեր միջի խավարը, սխալները տեսնել, եթե չկա աստվածային սերը: Քրիստոս ասում է՝ ճանաչեք ճշմարտությունը, և այն կազատի ձեզ: Մեր առաքելությունն է մեր մեջ բացահայտել այն, ինչ պատկանում է այդ Ճշմարտությանը․ սա է իրական ազատության ձգտումը: Ազատությունն իրավունք չէ, այլ հնարավորություն: Այսօր ամեն մարդ ծնվում է ազատ, բայց դա ընդամենը իրավական վիճակ է, և չի նշանակում, որ մարդը չի ստրկանա մեղքին ու չարիքին: Ազատությունը հնարավորություն է ներկան գնահատելու և ապագան լուսավորելու: Քրիստոնեական ազատությունը ենթադրում է պատրաստակամություն զոհելու մեր այն իրավունքը, որն սկսվում է այսպես՝ «ես ուզում եմ…»:

Աղբյուր՝ Qahana.am