Այսպէս է ասում Տէրը. «Եթէ ուշադիր լսես քո Տէր Աստծոյ ձայնը, նրա համար հաճելի գործեր կատարես, ունկնդիր լինես նրա պատուիրաններին ու ենթարկուես նրա բոլոր հրամաններին, քեզ վրայ չեմ թափի բոլոր այն հիւանդութիւնները, որ թափեցի եգիպտացիների վրայ, քանզի ես եմ քեզ բժշկող Տէրը» (Ելք 15:

Վահրամ Փափազյանը Վահան Թոթովենցի մասին

Այդ տարիներին Երևանում իմ մտերիմն ու մխիթարանքը Թոթովենցն էր:

Հազիվ մի երկու տարի առաջ հանդրպել էի Վահանին` իր շնորհալի կնոջ հետ, Պոլսո փողոցներից մեկում` ամռան մի գեղեցիկ օր, և մի երկու բաժակ գարեջրի շուրջ սեղանակցել Շիշլիի ամառային պարտեզում:

Այդ «կապուտաչյա տղեկին», ինչպես ինքն է անվանում իրեն` իր այնքան գեղեցիկ գրքում, սիրում էի ես, և ճանաչողը նրան չէր կարող չսիրել: Հաճախ էր լինում մեր կուլիսներում, և նրա տունը միակն էր այդ ժամանակներում, ուր անդորր ու խաղաղ ժամեր էի գտնում ես` իմ թանկագին Թինայի հետ, որին նույնպես դուր էր գալիս Վահանը` իր կոտրտված ռուսերենով:

Կապուտաչյա բարեկամս հմուտ անգլիագետ էր և շեքսպիրյան մասնագետ. Ահա թե ինչու մեր հանդիպումները երբեմն երկարում էին մինչև ուշ գիշեր` իմ սիրած հեղինակի շուրջ, երբեմն հասնում անհաշտ վիճաբանության, երբեմն էլ` երկուստեք համաձայնության: Եվ պատահում էր շատ հաճախ, որ Վահանը գիշերում էր ինձ մոտ` թատրոնի կուլիսների ետևում` իմ խղճուկ սենյակում, կամ ես նրա մոտ` իր համեստ տանը` առանց վերմակի կամ առանց բարձի, որովհետև այդ կապուտաչյա, սիրուն մարդը ավելորդ վերմակ կամ բարձ իսկ չուներ:

Մեր ազգային վերածննդի, մեր արվեստի, ինչպես և մեր նոր ժամանակների բոցաշունչ հռետորն էր Վահանը` անբասիր մի սիրտ, թևավոր մի հոգի, և Պոլսից իմ Երևան գալու հարցում նա մեծ դեր ուներ: Եվ, իրոք, վա՜յ ինձ, որ այս տողերում ինձ վիճակված է սգալ ողբը իմ բարեկամի…