Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Ռազմիկ Դավոյան. Նարեկացուց հետո

Ծառից տերևը ներքև ծուրուրաց,
Ինչպես վրձինից երանգը կաթեր,
Եվ մայթի վրա նկարեց տերև:

Քամին բիբերիս վրայով սուրաց,
Իսկ արևն ելավ ու լճի խորքում
Նկարեց սառը աշունքվա արև:

Ես լճի ափին վանք նկարեցի,
Վանքի մի խցում՝ թափթփված երգեր,
Թելն էլ զանգակի լեզվակը բռնեց,
Որ զանգի. «ծըլը՜նգ»,- աշուն է եկել: