Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Ռուբեն Որբերյան. Փոխարեն

Քսանութն անցան տարիք սրընթաց
Այսօր նորեն քովս կուգան համրորեն
Կը հարցունեմ իրենց. «Գարունն ո՞ւր մնաց»,
Քեզ ի՞նչ տվի անուշ սրտիդ փոխարեն,
- Իմ աչքերս արտասվաթաց...

Անապատին մեջ շինեցինք սիրո բույն՝
Հեռու բաղդին մրրիկներեն, հովերեն,
Կյանքի գինովն եղա հինդից ես հանգույն,
Այլ ի՞նչ տվի արի հոգվույդ փոխարեն,
- Իմ երազներս մոլորուն...

Մեխակները թիթեռներուն կուտան բույր,
Սոխակին երգն անբաժան է վարդերեն,
Մանկան ժպտին մոտ կը փթթի մորն համբույր,
Ես ի՞նչ տվի էությանդ փոխարեն,
- Տրտում երգեր սիրատխուր...

Դարձեք պահիկ մ'հին սլացքներս անցյալին,
Մոխիրներու տակեն կայծեր թող շողան,
Մութ գիշերին վերև աստղերը փայլին,
Աղավնյակի քու նայվածքիդ ես փոխան
- Տամ իտեալս հավերժական...

Կյանքիս աշնան բուրաստանեն դալկահար
Մանիշակի կապեցի փունջ մ'երազուն,
Ուրիշները կը բաժնին բաղդն իբր ավար,
Ինչո՞ւ մնանք անբաժին, իմ սիրասուն,
Զավակներուս քաղցրիկ մայր...