Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

«Արև առիր, Առնոսասար»

Արև առիր Առնոսա սար,
Հարե զըմփե լապկեն իրար:
Ով է մըրազ էրիր ձի տար,
Հարե զըմփե լապկեն իրար:

Սիփան սարին, Վիրսա քարին,
Նազեն բոբիկ հաց ի տարիր:

Գրող իջի, Մարկոս տանի,
Տո բեմըրազ, ադ ի՞նչ արիր:

Գրող ու մահ Մարկոս տանի,
Նազեն բոբիկ հաց չի տանի:

Հայ ժողովրդական «Արև առիր, Առնոսասար» պարերգն է՝ «Ակունք» անսամբլի կատարմամբ: Երգը, հավանաբար, գալիս է բնապաշտական ժամանակներից և նախապես ունեցել է ծիսական նշանակություն, ինչպես պարերգերի մի զգալի մասը: Հետագայում, երբ արդեն ծիսական արարողությունները դուրս են մղվել ժողովրդի կենցաղից և մոռացվել են նրանց նախնական իմաստն ու նշանակությունը, այս երգերում տեղ են գտել սիրային ու ժողովրդակենցաղային թեմաներ:
Այս վերջին` կենցաղային թեմայով խոսքերը հանդիպում են նաև Շատախի գավառում տարածված «Սանդի երգ»-ի տարբերակներից մեկում՝ «Շատխու սարեր» (տես՝ https://www.youtube.com/watch?v=qhLyJ... Եվ դա զարմանալի չէ, քանի որ այս մեկը ևս, ինչպես կարելի է ենթադրել երգում հանդիպող Առնոս, Սիփան լեռների անուններից, նույնպես այդ շրջանի երգերից է:
Ինչպես «Շատխու սարեր»-ում, այնպես էլ սրանում խոսվում է Նազեի մասին, որը ոտաբոբիկ հաց է տարել Սիփանի ու Վիրսա քարի լանջերին աշխատող Մարկոսին և երկրորդ անգամ անիծում է նրան և ասում, որ այլևս հաց չի տանի:

Աղբյուր՝ Արշակ Ադամյան