Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Հրաչյա Թամրազյան. Գովք հիմարության

- Եռաստիճան է, թե քառաստիճան
Սանդղակը մտքի - չի կարող ասել,
Ու հիմա, իբրև անիմաստ մի ջանք,
Խոսելու կիրք է իր մեջ արթնացել:
Ուսուցանելու անհեթեթ մարմաջ,
Որ անմիտներին թվում է անքեն,
Մունետիկներն այդ ամուլ արարման
Քարոզիչների դիմակ են հագել:
Օ, տգիտության կուրացնող նախանձ -
Քեզ տուրք են տալիս բազում «քերթողներ» -
Մի աղետաբեր, տարածվող աղանդ
Ու եռաստիճան մտքի թերթոններ:
Տգիտությունն այդ, սակայն, գույն չունի,
Բայց չունի, ավաղ, նա նաև սահման...
Չունենք մենք բախտն այն` ինչ հիմարն ունի,
Ու նրա համար այս է սահմանված:
Ու կիրքն այդ անել - իբրև մի մանրէ,
Ու միտքն այդ ամուլ - իբրև մի միջատ,
Չի կարողանում ոչինչ հնարել -
Մնում է անգույն, մնում է միջակ:
Ու պղտորվում է «ձիրքը» ձանձրալի
Այս անմտագույն օրերի հանգույն -
Ու այդ վարակը հորձանք է տալիս,
Ու հոսում է այդ կիրքը անհագուրդ:
Եվ նա փորձում է տողեր ներարկել
Երակների մեջ բյուր ընթերցողաց -
Բացում է բոլոր դռներն անարգել,
Փորձում է լիզել, փորձում է սողալ
Կյանքի հատակին, մինչ թևեր առնի
Ու միջատի պես ճախրի երկնքում -
Ապավինելով թևածող բառին,
Բայց իր երգերի խլուրդները կույր
Ոչինչ չեն տեսնում և հորատում են,
Եվ հողի մեջ են որոնում ուղին,
Ու նրանց հոռի հակումն է մատնում
Քաղաքի ձգվող, հսկա կոյուղին -
Իր մեջ առնելով այդ վարակածին
Եռքը արնապիղծ, կույր երակների -
Նրանք կենում են ոչ միայն հացիվ,
Այլ հանգերով և առանց հանգերի
Գծում են անմիտ, չանչավոր տողեր
Ու հղանում են հոծ բառակույտեր,
Բայց այդ հղացման վերջը ցնցող է -
Բայց վերջում նրանց... բառերը կուտեն...