Այսպէս է ասում Տէրը. «Քո գործերը յանձնի՛ր Տիրոջ ձեռքը, եւ քո մտադրութիւնները պիտի կատարուեն: Ինչպիսի մեծութեան էլ հասնես, դու քեզ խոնա՛րհ պահիր եւ դու շնորհ կգտնես Տիրոջ առջեւ» (Առակներ 16:3)

Կոմիտաս. Անձրև եկավ շաղալեն

Անձրև եկավ շաղալեն,
Ուռու տերև դողալեն,
Վայ, լե, լե, լե,
Լե, լե, լե:
Հրես, եկավ իմ աղբեր,
Ալ ձին տակին խաղալեն,
Վայ, լե, լե, լե,
Լե, լե, լե:

Դեմ աղոթրան խաչ անեմ,
Թշնամու դեմ չանչ անեմ,
Ձեռըս գցեմ վըզովը՝
Մի երեսը պաչ անեմ:

Խալիչեքը փըռել եմ,
Նախշուն բարձեր դըրել եմ.
Թառլան ջան, քեզ ուտելու
Սեր, կարագ հազըրել եմ:

Տապկած հավի ճուտ բերեմ,
Ոչխարի մածուն բերեմ.
Որ գիտենաս, անո՜ւշ ջան,
Թե քեզ սըրտով կըսիրեմ:

Ղուշ մի դառնա թևավոր.
Դու խաղ կանչի ձևավոր.
Յարաբ, կըլնի՞ էն օրը,
Որ գաս մեր տուն թագավոր:

Հայ ժողովրդական «Անձրև եկավ շաղալեն» երգը կատարում է Երևանի կամերային երգչախումբը: Մշակումը՝ Կոմիտասի: Խմբավար՝ Հարություն Թոփիկյան:
Ռ. Աթայանը նշում է, որ 1899 թ. Բեռլինում կարդացած դասախոսության ընթացքում Կոմիտասը հայ ժողովրդական այլ երգերի թվում 4 գերմանացի երգիչներից կազմված խմբով կատարել է նաև այս երգը՝ քառաձայն մշակումով:
Երգում նախ պատկերվում է մի տեսարան բնության գրկում: Թեթև անձրև է գալիս, որի կաթիլների հարվածից մեղմիկ օրորվում են այն ուռենու տերևները, որի մոտ կանգնած է աղջիկը: Շուտով երևում է նաև նրա սիրեցյալը, որ ձի հեծած գալիս է դեպի իրեն: Աղջիկը հիացմունքով է նայում իր հեծյալ յարի կերպարանքին, որի կարմրագույն ձին տակին խաղալով է քայլերը փոխում՝ իրեն ու հեծյալին հաղորդելով մի տեսակ վեհություն: Ի դեպ, աղջիկն իր սիրեցյալին անվանում է իր «ախպերը», որը հատուկ է ժողովրդական խոսքին: Նույն կերպ էլ շատ բանաստեղծներ, դիմելով իրենց յարին, նրանց հաճախ անվանում են «քույր»:
Մինչ տղան կհասնի աղջկան, նա դեմքով դառնում է դեպի աղոթարանը և դեմքը խաչակնքում՝ հավանաբար Աստծուց խնդրելով, որ իրենց սիրուն ոչինչ խանգարող չլինի, հարազատներից ոչ ոք չընդդիմանա իրենց միությանը: Ապա դառնում է դեպի թշնամու տունը և ձեռքով չանչ է անում նրան, կարծես ասելով՝ «քո չկամությունը քեզ մնա»: Մինչ այդ հասնում է իր յարը, ցած ցատկում ձիու գավակից և մոտենում աղջկան, ով թևը գցում է նրա վզով և համբուրում այտը, ապա հրավիրում ճաշելու: Աղջիկը ուռենու տակ փռել է գորգեր, երկու կողմերում դրել է նախշազարդ բարձեր, որպեսզի իրենք երկուսով թիկն տան և միասին ճաշակեն իր բերած սերն ու կարագը, տապակած հավի ճուտը և ոչխարի մածունը:
Աղջիկը տղային հայտնում է, որ այս ամենը մեծ սիրով ու մանրակրկիտ հոգածությամբ է արել, որպեսզի տղան իմանա, թե ինքը որքան շատ է սիրում իրեն:
Ապա հանկարծ մեկ ակնթարթ աղջկան մի կասկած է պարուրում. չլինի՞ հանկարծ տղան մի օր լքի իրեն, թռչնի պես թևին տա ու հեռանա: Բայց այդ կասկածը շուտով մարում է, և աղջիկը զվարթորեն տղային խնդրում է երգել իր համար: Նա զմայլանքով դիտում է իր յարին, նրա սիրելի դիմագծերին ու երազում, թե երբ կլինի այն օրը, որ տղան իբրև թագավոր կգա իրենց տունը, այսինքն իրենց հարսանիքի օրը:

Աղբյուր՝ Արշակ Ադամյան