Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Բարերար գայլը

Անոթի Գայլը մտամոլոր պտտվում է անտառում, մեկ էլ տեսնում է` Նապաստակը քրտնքի մեջ կորած այնպես է փախչում, ասես աշխարհի վերջն է:

Գայլը ձայն է տալիս.

- Նապաստակ, ա՛յ Նապաստակ, կանգնիր, այդ ու՞ր ես այդպես սրտապատառ փախչում:

- Հապա ի՞նչ անեմ, Գայլ եղբայր, խեղճ գյուղացի եմ, Աղվեսը դարձել է հարկահավաք, եկել, տասը տարվա հարկն է պահանջում, ես էլ կին ու երեխաներ ունեմ, որտեղի՞ց տասը տարվա հարկ տամ: Գլուխս առա, որ փախչեմ, ազատվեմ:

- Դու տես է՜, - ասում է Գայլը, - խեղճ է գտել: Սպասիր, ես դրա հախից այնպես գամ, որ իմանա, թե ինչպես հարկ հավաքի խեղճ ու կրակներից: Արի, Նապաստակ, արի ինձ մոտ, քանի ես կամ, ոչ ոք քո մազին չի կարող դիպչել:

Խեղճ Նապաստակը շունչը տեղն է բերում, շտկվում է խեղճ դիրքից, գնում հպարտորեն կանգնում է Գայլի կողքին: Մեկ էլ Գայլը, հա՛փ, թաթով զարկում է, գետնին փռում Նապաստակին ու խժռում:

Փառավոր ճաշելուց հետո Գայլը սրբում է բերանն ու ասում ինքն իրեն.

- Այս էլ այսպես: Այսօր էլ բարերարություն արեցի: Հապա դու դրան տես, այդ Աղվեսին: Իզուր չի ասված. «Գելի անունն է դուրս եկել, աղվեսն է աշխարհը քանդում»:

Հայկական ժողովրդական հեքիաթ