Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Ի՞նչ է խոստովանությունը և ինչու՞ է այն անհրաժեշտ

«Որովհետև, ուր որ մեղքը շատացավ, շնորհն առավել ևս շատացավ» (Հռմ 5, 20)

Եզեկիելի մարգարեության մեջ Տերն ասում է. «Ձեզ վրա սուրբ ջուր եմ ցանելու, և դուք մաքրվելու եք ձեր բոլոր պղծություններից, ձեր բոլոր կուռքերից մաքրելու եմ ձեզ: Նոր սիրտ եմ տալու ձեզ, նոր հոգի եմ դնելու ձեր մեջ» (Եզկ. 36, 25-26): Յուրաքանչյուր մարդ, աշխարհ գալով, ժառանգում է նաև մեղքի բեռը՝ մեր նախածնողների կատարած առաջին մեղքի պատճառով: Բացառություն է միայն Աստվածածինը, Նա Աստծո հատուկ ողորմությամբ ի սկզբանե պաշտպանված է եղել մեղքից: Մկրտության շնորհիվ մեղքը մաքրվում է, սակայն մեր մեջ, ավաղ, մնում է մեղք գործելու հակումը՝ մեղքի «գենետիկ հիշողությունը»:

Մենք փորձում ենք պայքարել մեղքի և գայթակղության դեմ, բայց հաճախ տեղի ենք տալիս և մեղք ենք գործում: Դրանք կամ խզում են մեր կապը Աստծո հետ՝ մեզ զրկելով Նրա շնորհից, կամ էլ թուլացնում են այդ կենսական կարևոր կապը: Տերն իմանալով մեր վիճակը, սահմանափակումներն ու գայթակղությունները, մեր կամքի փոփոխականությունն ու թուլությունը՝ մեզ տալիս է դեղ՝ Խոստովանության Խորհրդի տեսքով, որը վերականգնում է աստվածային շնորհը՝ Աստծո ներկայությունը մեր մեջ:

Իր Հարության օրը՝ երեկոյան, Տեր Հիսուս եկավ Իր աշակերտների մոտ, ովքեր այս ու այն կողմ էին ցրվել և Իրեն միայնակ էին թողել տանջանքների մեջ ու հիմա, առավել քան երբևէ, ներման կարիք ունեին: Նա փչեց նրանց վրա և ասաց. «Առե՛ք Սուրբ Հոգին: Եթե մեկի մեղքերը ներեք, նրանց ներված կլինի, եթե մեկի մեղքերը չներեք, ներված չի լինի» (Հվհ. 20,22):

Տերն Ինքը տվեց իր առաքյալներին այդ աստվածային զորությունը՝ ներելու և բուժելու մեղքերն ու սրտերը, նրանք էլ իրենց հերթին այդ շնորհը փոխանցեցին եպիսկոպոսների և քահանաների հաջորդ սերունդներին՝ մինչ օրս: Երբ մենք հիվանդանում ենք, արագ բժշկի մոտ ենք վազում, երբ կեղտոտվում ենք, լվացվում ենք, սակայն, երբ նույն բանը տեղի է ունենում մեր հոգու հետ, մենք ոչ մի բան չենք անում: Իսկ մեղքը մեղք է ծնում, հիվանդությունն էլ դառնում է խրոնիկ և մահացու:

Խոստովանության ժամանակ, երբ մենք անկեղծորեն ասում ենք մեր մեղքերը՝ չթաքցնելով դրանցից ոչ մեկը, Տերը մեզ վրա է լցնում իր ողորմության բուժիչ բալասանը: Արդյունքում մեղքը կորցնում է իր զորությունը մեր նկատմամբ, կորցնում է իր թույնը, մեղքն արդեն տրված է Փրկչին, իսկ մեր հոգին լվացվում է Նրա արյունով, որը թափվեց Խաչի վրա. «Որովհետև, ուր որ մեղքը շատացավ, շնորհն առավել ևս շատացավ» (Հռմ 5, 20): Տերն Ի՛նքն է մեզ մաքրում և տալիս է նոր շնորհ, նոր ուժ՝ նորոգելով մեզ Իր Հոգով:

Հ. Պետրոս Ծ. Վրդ. Եսայան

Թարգմ.՝ Նաիրա Բաղդասարյան

Աղբյուր՝ Armenianchurchco.com