Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Վահագն Մուղնեցյան. Հիշիր Հայրենին

Մութ սարի մեջքին կախվել է ահա
Անլույս մի լուսին,-
Խավարի պատ է աչքերի առաջ
Անփորձ զինվորի,-
Սև մացառների սև ստվերները
Ոգիներ դարձած
Տարուբերվում են- շպրտվում են ետ
Կամ մղվում առաջ:
Ապա- լռություն, լռություն քարե,
Լռություն լկտի.
Երկու բոցավառ կարմիր լուսատու-
Աչքեր են գայլի…
Գոնե մի աստղ լողար երկնքում-
Լույս բերեր աչքին,
Գոնե մի վախկոտ նապաստակ լիներ
Զինվորի կողքին …
Տաք և կարեկից ձեռք իջավ ուսին,-
Ավագն էր անվախ,
Իր հենակետի կամքը ոգեղեն
Եվ զինվորը հին.
Նա էլ առաջին օրերը այսպես
Ամփոփել իր մեջ,
Նա էլ էր վախը խեղդել իր ներսում
Նման ամենքին …
Անփորձ զինվորի արյունը մրսած
Շարժվեց – տաքացավ,
Եվ լռության մեջ ավագի ձայնը
Զնգաց անմեկին.
– Եթե ուզում ես վախդ սպանել՝
Ձուլվիր քո զենքին,
– Եթե ուզում ես լույս լինի աչքիդ՝
Հիշիր Հայրենին …
Մեռնող խավարի խորքում խլրտաց
Քայլքը հեռացող,
Եվ հենակետի թիկունքում լողաց
Երգը զորացող.
Անլույս լուսատուն բոցկլտաց հանկարծ
Բարի աչքերով,
Անփորձ զինվորը ասես մեծացավ
Մի քանի տարով …
Մատները ամուր գրկեցին զենքը՝
Զենքը առնական,
Եվ զինվորն անփորձ հիշեց Հայրենին՝
Դարձավ զորական: