Այսպէս է ասում Տէրը. «Այս եմ ձեզ պատուիրում. որ սիրէք միմեանց: Եթէ աշխարհը ձեզ ատում է, իմացէ՛ք, որ նախ ինձ է ատել: Եթէ այս աշխարհից լինէիք, աշխարհն արդէն, որպէս իրենը, ձեզ սիրած կլինէր. բայց որովհետեւ այս աշխարհից չէք, այլ ես ձեզ ընտրեցի աշխարհից, դրա համար աշխարհը ձեզ ատում

Եկեղեցու դերը ժողովրդի կյանքում

Եկեղեցին մեր կյանքում հոգևոր այն կառույցն է, որ առաջնորդում և կրթում է ամենքիս, ինչպես նաև դաստիարակում հոգևոր-ազգային արժեքներով զինված սերունդ: Եկեղեցին ժողովրդի հոգևոր ուժն է, նրա ապավենը, պաշտպանն ու առաջ մղող այն ուժը, որին շատ դեպքերում հարավոր է ապավինել ու որը պաշտպանում է տիրող բազում անարդարություններից:

Անչափ կարևոր է Եկեղեցի-ժողովուրդ կապի անխախտ պահպանումը, որը պետք է արտահայտվի կենսունակ, հոգևոր կապով: Անշուշտ, Եկեղեցի-ժողովուրդ կապի կարևոր բաղադրիչը մեր հոգևոր կյանքում Եկեղեցու փրկագործական դերի և նշանակության գիտակցումն է:

Իսկ Եկեղեցի-ժողովուրդ կապի գործնական դրսևորումը հոգևորական և հավատացյալ կապն է: Եկեղեցին ամեն օր աստվածային սիրո բացահայտումն է կատարում իր անդամների համար: Հոգևորականի առաքելությունն է այդ սերը տեսնելը, ընդունելը և հավատացյալներին փոխանցելը:

Աստվածային սիրով է իրական հովվի կապը հավատացյալներիս հետ: Հոգևոր հովիվը հավատացյալին ցույց է տալիս աստվածային սիրո մեծությունը: «Հնարավոր չէ լինել հայր և չլացել զավակների անհաջողությունների համար»,- ասել է Հովհան Ոսկեբերանը։ Իսկ դա նշանակում է, որ հոգևոր հովիվն ամբողջությամբ ապրում է համայնքի հոգսերով՝ միշտ քայլելով հոտի առջևից:

Մարդը մշտապես հենարանի կարիք է զգում. աշխարհի բոլոր կրոնները և ուսմունքները փորձում են մարդուն տալ այդ հենարանը, որի վրա մարդը պիտի կառուցի իր հոգևոր կյանքը: Մեզ համար այդ հենարանը աստվածային սերն է, որի սպասավորը և որը մեզ մատուցողը հոգևորականն է:

Ուստի՝ կարևոր է, որ մենք անկեղծ լինենք ինքներս մեզ և Աստծո հետ: Բոլորս ցանկանում ենք փրկվել, իրական քրիստոնյայի կենցաղ վարել, սիրելի լինել Աստծուն: Սակայն Աստված մեզ սիրում է՝ անկախ ամեն ինչից: Մենք այդ սերը ոչնչով ավելացնել կամ պակասեցնել չենք կարող, սակայն մեր մեջ եղած սերը զորացնելու և այդպիով Աստծուն սիրելի լինելու հնարավորությունը տրված է մեզ:

Եվ քանի որ սիրտն ու հոգին մարդու ամենաթանկ պարգևներն են, պետք է կարողանալ լցնել, դաստիարակել սեփական սիրտն ու հոգին աստվածային սիրով: Չէ՞ որ հենց աստվածային սերն է պայմանը, որ Քրիստոս վերածնվում է մեր սրտերում՝ պարգևելով մեզ կյանք ու փրկություն:

Արմեն Չաքմիշյան

Աղբյուր՝ Qahana.am