Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, արթո՛ւն կացէք, որովհետեւ չգիտէք, թէ տանտէրը երբ կգայ՝ երեկոյեա՞ն, թէ՞ կէսգիշերին, աքլորականչի՞ն, թէ՞ առաւօտեան դէմ: Գուցէ, յանկարծակի գալով, ձեզ քնի մէջ գտնի: Բայց ինչ որ ձեզ եմ ասում, ամէնքին եմ ասում. արթո՛ւն կացէք» (Մարկոսի 13:35-37)

Սեյրան Մալխասյան․ Լռություն Տիրոջ

Լռություն կամքի, լռություն սիրո,
Լռություն թախծի, որ չունի եզերք,
Լռություն բախտի, որ կամքն է Տիրոջ,
Եվ խաղաղության մեղմ ու անեզերք:
Խրոխտ ու դաժան արհամարհանքի,
Մտասևեռման խորունկ լռություն,
Լռություն պատիժ հայցող հանցանքի
Ու մտախավար խոր ատելության:

Անտիկ օրերի համր լռություն,
Որ աչքի համար անտես է ու սին,
Սակայն պատմում է, թե ոնց անարյուն
Տրոյա մտավ Ոդիսևսի ձին,
Ու թե ինչպես են բուրգեր կառուցել
Հին Եգիպտոսի փարավոնները,
Ո՞նց է քարի մեջ մարդը ագուցել
Անտիկ աշխարհի արարումները…

Լռություն անցած ժամանակների,
Անմարդաբնակ քարայրի անծայր,
Անտես ու հեռու մոլորակների,
Եվ աճող շիվի, որ դառնում է ծառ,
Հույսի, հավատի ու անմեղ սիրո,
Ու անեզրական սուրբ հավատամքի,
Օծված մկրտման անաղարտ Լույսով
Եվ արցունքներով ապաշխարանքի…

Համրախոս ծովի ու համր ձկան,
Ու խորհրդավոր մութ անձավների,
Եվ խոսքի, որում կա յոթ հարցական,
Որ դեռ կարոտ են պատասխանների…

Եվ կան երևի այլ լռություններ
Անհասանելի մահկանացուին,
Սակայն չլողանք տիրույթները հեռ,
Թողած լռության ծանոթ անցուղին: