Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, արթո՛ւն կացէք, որովհետեւ չգիտէք, թէ տանտէրը երբ կգայ՝ երեկոյեա՞ն, թէ՞ կէսգիշերին, աքլորականչի՞ն, թէ՞ առաւօտեան դէմ: Գուցէ, յանկարծակի գալով, ձեզ քնի մէջ գտնի: Բայց ինչ որ ձեզ եմ ասում, ամէնքին եմ ասում. արթո՛ւն կացէք» (Մարկոսի 13:35-37)

Անմար յուշ մը դպրոցական օրերէն

Կեդրոնը՝ բանաստեղծն ու աշակերտուհին, Հալէպ, 1963

ԶԱՐՄԻՆԷ ՊՕՂՈՍԵԱՆ

Հալէպի ՀԲԸՄի Լազար-Նաճարեան Գալուստ-Կիւլպէնկեան Վարժարանի 11րդ դասարանցիներ էինք: Առտուընէ դպրոցէն ներս լուր տարածուած էր, որ հայրենի հիւրեր պիտի այցելեն մեր վարժարանը:

Ուրախ էինք աշակերտական ուրախութեամբ․ հաւանականութիւն կար, որ սովորական դասերէն պահէ մը կտրուէինք…։ Չեմ յիշեր այդ օր գրաւոր քննութիւն մը ունէի՞նք կամ ոչ: Կարեւորը՝ դպրոցական առօրեայէն դուրս բաներ տեղի պիտի ունենային:

Վերջապէս եկաւ պահը եւ հայրենի հիւրը մեր դասարանէն ներս մտաւ:
Մեր հայերէն լեզուի ուսուցիչը, ինքն ալ բանաստեղծ-հրապարակագիր՝ Պարոն Հայկ Պարիկեանը յատկանշական հպարտութեամբ ներկայացուց օրուան հիւրը՝ բանաստեղծ Հրաչեայ Յովհաննիսեանը (1919-1997):

Հիւրը մէկ առ մէկ մեզ քննելէ ետք, սկսաւ հարցումներ ուղղել մեզի, թէ ի՞նչ գիտենք մեր հայրենիքին մասին, հայոց պատմութեան մասին․ իր դէմքի արտայայտութենէն յայտնի էր, որ զարմացած էր մեր պատասխաններէն, թէ ինչպէս մենք Սուրիոյ քաղաքներէն մէկուն՝ Հալէպի մէջ, Եղեռնէն վերապրած սերունդին յաջորդները, երկրորդ եւ երրորդ սերունդ, անապատի աւազներէն հոս հասնելով, դասարաններու մէջ այսքան բան սորված ենք մեր պատմութեան եւ մշակոյթին մասին․․․ շնորհիւ մեր նուիրեալ ուսուցիչներուն:

Ես այնքան յուզուած էի, որ կ’ուզէի իր ներկայութեան այդ պահը երկարէր… հակառակ անոր որ անհամարձակ բնաւորութեանս պատճառաւ ճանչցուած էի որպէս շատ ամչկոտ աշակերտուհի մը…:

Այո… եւ ես… ամչկոտս… ձեռք բարձրացուցի ըսելով․

- Պարոն բանաստեղծ, խնդրեմ, շուտ մի՛ մեկնիք մեր դասարանէն․.. գիտէ՞ք, թէ ձե՛ր
ներկայութեամբ ինչ կը զգանք սա պահուս, հո՛ս, այս դասարանին մէջ… կ’երեւի նոյն զգացումն է, ինչ որ մեր հայոց պատմութենէն սորված ենք… թէ Արշակ թագաւորը ինչ կը զգար Պարսկաստանի մէջ, պատառիկ մը հայրենի հողին վրայ…։ Պարոն բանաստեղծ, այս պահուս, հայրենի հիւրերուն ներկայութիւնը մեզի այդ
ուժն ու կորովը կու տայ…

Եւ… ձայնս դողաց, յուզուեցայ. մէկ ալ տեսնեմ՝ ամպիոնին քովէն ոտքի ելաւ, եկաւ եւ քովս, գրասեղանիս նստաւ, թեւը ուսիս դնելով մխիթարելու զիս…։ Մեր աչքերը թաց էին հայրենի կարօտով։

Անմոռաց պահ մըն է այս Հալէպէն, դպրոցական գրասեղաններէն եւ
թանկագին յուշ մը՝ հայրենի բանաստեղծ Հրաչեայ Յովհաննիսեանէն:

Օրին, եթէ չեմ սխալիր, մեր սիրելի բանաստեղծը արտայայտուած էր այս այցին
մասին իր ճամբորդական յուշերուն մէջ, եւ «Զարթօնք» օրաթերթը արձագանգած էր այդ մասին:

Աղբյուր՝ Հայերէն blog