Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Վահագն Դավթյան. Քարե քնքշանք

Կտավը՝ Գաբրիել Գյուրջյանի

Լեռ ու անդունդ, ձոր ու կատար,
Ապառաժներ պատառ-պատառ,
Քարե թռիչք, քարե անկում...
Կապույտ մշուշ, կապույտ եթեր,
Ու կապույտից պոկված գետեր,
Որ կապույտով են հորձանքում...

Լեռներն այստեղ բարձր են այնքան,
Որ շանթակերպ արծիվն անգամ
Թև չի բախում նրանց ձյունին,
Վիհերն այստեղ խորն են այնքան,
Որ ձմեռվա կեսին անգամ
Բո՜ց է հագնում հանկարծ հոնին:

Ժայռերն այստեղ կարծր են այնքան,
Պղնձաջիղ, որձամկան,
Որ բախվելիս շանթ են ցանում,
Բայց և քնքուշ, քնքուշ այնքան,
Որ պղնձի միջից անգամ
Ծաղկի հրաշք ծիլն են հանում։

Հողմերն այստեղ այնքան են բիրտ,
Որ լեռներից ժայռ են պոկում
Ու գլորում անդունդն ի վար,
Հովերն այնքան են քնքշասիրտ,
Որ ծաղկի դեմ խոնարհ չոքում,
Աղոթում են մեղմ ու շվար։

Լեռ ու անդունդ, ձոր ու կատար,
Ապառաժներ պատառ-պատառ,
Քարե թռիչք, քարե անկում...
Հայոց երկիր, հայոց իմ հող,
Դու իմ քարե մոլուցք ու ոխ,
Իմ քնքշություն, իմ քնքշություն...

1963թ.