Այսպէս է ասում Տէրը. «Արդ, արթո՛ւն կացէք, որովհետեւ չգիտէք, թէ տանտէրը երբ կգայ՝ երեկոյեա՞ն, թէ՞ կէսգիշերին, աքլորականչի՞ն, թէ՞ առաւօտեան դէմ: Գուցէ, յանկարծակի գալով, ձեզ քնի մէջ գտնի: Բայց ինչ որ ձեզ եմ ասում, ամէնքին եմ ասում. արթո՛ւն կացէք» (Մարկոսի 13:35-37)

Հոգատար եւ Նախախնամող Աստուած․ Հայր Գէորգ Ծ. Վրդ. Զապարեանի խորհրդածութիւնը

Մեր Տիրոջ կամքն է, որ Իրեն հետեւինք մեր ամէնօրեայ խաչը կրելով (հ. մ. մ. տ. Մատթէոս 16, 24):

Շատ մը քրիստոնեաներ, յաճախ, կը զարմանան երբ կը տառապին հիւանդութեան մը կամ դժբախտութեան մը հետեւանքով:

Անոնք կ'երեւակայեն, որ զԱստուած սիրելով՝ Տէրը զիրենք ամէն նեղութենէ զերծ պիտի պահէ: Ուստի, հարց կու տան, թէ ի'նչպէս Աստուծոյ եւ Եկեղեցւոյ պատուիրանները լիուլի պահող մէկը՝ կրնայ չարչարանք քաշել:

Քրիստոնէական կեանքի սխալ ըմբռնում մըն է ասիկա:

Ուրիշներ ալ կը գանգատին՝ ըսելով.«Աստուծոյ աղօթեցի, սակայն անպատասխան մնացի...Այսուհետեւ պիտի չաղօթեմ, քանի որ ի զուր է...Եթէ Աստուած գոյութիւն ունի...Ինչպէ՞ս կ'ըլլայ, որ ինձմով չի հետաքրքրուիր...թէեւ իմ կարելիս ըրած եմ ամբողջ կեանքիս ընթացքին Իր կամքը կատարելու»:

Սիրելի եղբայրներ եւ քոյրեր, Յիսուս Քրիստոս մեզի չխոստացաւ երկինքը երկրի վրայ: Ան չըսաւ. « Երանի՜ անոնց, որոնք առողջ են եւ չեն տառապիր»:

Կրկին կարդալու ենք Քրիստոսի հռչակած երանութիւնները. «Երանի՜ աղքատներուդ... Երանի՜ քաղցածներուդ...Երանի՜ լացողներուդ...» (Ղուկաս 6, 20-23 եւ Մատթէոս 5, 1-12):

Մեր Տիրոջ կամքն է, որ Իրեն հետեւինք մեր ամէնօրեայ խաչը կրելով (հ. մ. մ. տ. Մատթէոս 16, 24):

Մկրտութեամբ քրիստոնեայ դառնալով, չենք դադրիր մարդկային էակներ ըլլալէ:

Ունինք մեր ուրախութիւններն ու մեր ցաւերը. հիւանդութիւն, սուգ, տնտեսական նեղութիւններ, բարոյական տառապանք ու մահ: Այս տհաճելի պարագաներուն, անպայման Աստուծմէ ոյժ եւ քաջութիւն կը ստանանք:

Չեն պակսիր նաեւ անոնք, որոնք Աստուածածին Սուրբ Կոյսին բարեխօսութեան կը դիմեն հիւանդութենէն բուժուելու, ծոմ կը պահեն ինչ ինչ նպաստներ ստանալու, ուխտ կը կատարեն որոշ նպատակի մը հասնելու համար...եւ լաւ կ'ընեն:

Սակայն, Աստուած ազատ է մեր խնդրանքին ընդառաջելու: Մեզի կը մնայ հաւատքի ներգործութեամբ լիուլի վստահելու մեր վրայ հսկող Անոր նախախնամութեան:

Միթէ՞ ծնողները իրենց զաւակներուն բոլոր ուզածները կը կատարեն, նոյնիսկ երբ իրենց սրտահատորները լալագին իրենց դիմեն:

Մեր աղօթքները երբեք ապարդիւն չեն, որովհետեւ անոնք մեզի ընդունիլ կու տան մեր չսպասած վայրկեանին եւ մեր չակնկալած կերպով այ'ն պարգեւները, որոնք լաւագոյնս յարմար են մեր հոգեւոր աճումին եւ Աստուծոյ ծրագիրներուն:

Յիսուսի աղօթքը Ձիթենեաց Պարտէզին մէջ մեզ կը լուսաբանէ այս կապակցութեամբ. «Հայր իմ, եթէ կարելի է՝ այս բաժակը հեռացո'ւր ինծմէ: Բայց ո'չ ինչպէս ես կ'ուզեմ, այլ ինչպէս որ դուն» (Մատթէոս 26, 39):

Իսկ, երբ մեր տառապանքները միացնենք Քրիստոսի տառապանքներուն՝ յաւիտենական արժէք կը ստանան անոնք:

Առ այդ, Անոր ընծայենք մեր վիշտերը: Ան մեզի աւելի հոգ պիտի տանի՝ քան երկինքի թռչուններուն, եւ կամ՝ վայրի շուշաններուն: (հ.մ.մ.տ. Մատթէոս 6, 25-34):

Հ. Գ. Զ.

Աղբյուր՝ Vaticannews.va

07/10/2020