Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Վասն հայրենյայց անմահացած Ռուստամ սարկավագ Պողոսյանի բանաստեղծությունը նվիրված Տաթևի վանքին

Որտեղ կարող է մարդկային հոգին
Ականջալուր լինել մեր Փրկչի ձայնին,
Կամ որտեղ կարող են տեսնել Քրիստոսին
Մարդկային աչքերն ու սիրտը մարդկային։
Աստված է տվել այդ վայրն աշխարհին,
Բայց հասու է նա կարծես քչերին։
Հավատքի սյուն է Մայր Հայաստանին,
Ծանոթ է աշխարհը Տաթեւի վանքին
Եվ վանահորը Հայր Միքայելին
Տվել է Աստված մեր ժողովրդին։
Պահպանում է Տերն այն փոքրիկ հոտին
Որ հետեւում է Տաթեւի վանքին։
Հավատքի դուռ է ամուր հենարան,
Հուսահատվածի լուռ պատսպարան։
Պարիսպ է հույսի, մեղքի քավարան,
Տաթեւի վանքին հավերժ հենարան։
Տաթեւը դրախտն է այն Եդեմական,
Ուր որ ապրել են Ադամն ու Եվան,
Որ Տիեզերքն է հավետ, հավիտյան
Մեղա գալիս ու սպասում թողության։
Թե ողջ աշխարհն էլ գնա կործանման,
Հողմ ու փոթորիկ կամ անխիղճ թալան
Գան սրբեն-տանեն աշխարհ Հայաստան
Անշարժ կմնա Վանքն ու վանական։
Անշարժ կմնա, հավերժ կաղոթի,
Արթուն կմնա, թե կյանքն էլ քնի,
Առավոտյան շուտ, թե կես գիշերին,
Կարոտ է կյանքը վանահոր ձայնին։

Աղբյուր՝ Հայր Միքայել ֆեյսբուքյան էջ