Այսպէս է ասում Տէրը. Որդեա՛կ, պահի՛ր իմ խօսքերը եւ օր ու գիշեր դրանց մասի՛ն մտածիր իբրեւ հարազատ որդի եւ ազնիւ ժառանգ, իսկ նա, ով չի նորոգում եւ բարձրացնում նախնիների առաքինութիւնը, նա ամօթ եւ նախատինք է իր պապերի համար եւ մի նոր անէծք: ՍԻՐԱՔ ; 20 ,28

Ռազմիկ Դավոյան․ Թող ձին վազի անտառի մեջ

Թող ձին վազի անտառի մեջ,
թող վրնջա կարմիր քամի,
թող փրփուրով հալեցընի
սառնությունը իր լկամի.-
օ, կհորդա փրփուրն իմ մեջ
(երբ իմ բեռը լուռ տանեմ ես)
Նիագարա խոլ ջրվեժի
աստղակուտակ փրփուրի պես:

Թող ձին վազի մարգագետնով,
հետո փախչի, մտնի բացատ,
թող օձերին օձխեղդ անի
սմբակներով իր հրացայտ.-
իմ բեռը լուռ կտանեմ ես,
ես իմ բեռի խոնարհ ծառան,
եւ աչքերիս կայծերը խոլ
հոգուս վիհում կթրթռան:

Թող վրնջա հրեղեն ձին,
ազատության գինով հարբի,
մինչեւ գայլին հանդիպելը
գուցե տիրո՞ջը հանդիպի.-
գուցե փրկի՞ գլուխը սեգ
փորձանքներից անփրկելի.
որ պտույտ են գալիս գլխում
ամեն տեսակ գազան-գելի:

Ես իմ խղճի բանտում նստած,
ազատ ամեն մի փորձանքից,
ձիու սարսափը կըերգեմ,
ծիկրակելով լույսի ծակից:

Երբ գայլերը նեղեն սաստիկ,
ես ձայն կտամ ձիուն ուժատ՝
-Սմբակներդ ամուր պահիր,
ճակատները ամուր են շատ: