Այսպէս է ասում Տէրը. «Եւ կամ ի՞նչ միաբանութիւն Քրիստոսի եւ Բելիարի միջեւ. կամ ի՞նչ առնչութիւն ունի հաւատացեալը անհաւատի հետ. կամ ի՞նչ նմանութիւն ունի Աստծու տաճարը մեհեանների հետ։ Արդարեւ, կենդանի Աստծու տաճար էք դուք» (Կորնթացիներ 6:16)

«Հորս մասին մտածելիս միշտ նրա շորերն եմ հիշում...»․ Սուրեն Այվազյան

Մի անգամ հայր ունեցող մի տղա ծաղրում է ինձ անցած մեղքերիս համար… Ես բռունցք եմ ցույց տալիս: Նա համարձակ մոտենում է ու ապտակում: Ապտակում է ինձ՝ ինձնից փոքր մի տղա: Ես կոխ եմ բռնում ու նրան տապալում եմ գետնին, պառկում եմ վրան, բայց չեմ ծեծում: Իսկ տղան գոռում է՝ հայրի՜կ: Հանկարծ մեկը շրմփացնում է վզակոթիս ու ականջիցս բռնած բարձրացնում է:

- Մեղավորը քո տղան է, - ասում եմ, - նա ինքը խփեց ինձ, հարցրու իրենից, նա ինձ գոդ ասաց:

Նա չի հարցնում, ինքն էլ է ապտակում ու մատը վրաս թափ տալով ասում է.

- Կորիր, էլ չերևաս այս կողմերը, - և ինքը, հսկա մի մարդ, ինձ քացի է տալիս ու գնում է իր բախտավոր տղայի ձեռքից բռնած:

Սիրտս ու երեսս մրմռալով ես տուն եմ գալիս: Ճանապարհին մտածում եմ, թե ինչու՞ ես հայր չունեմ:

Եթե հայր ունենայի, երբեք այսպես ինձ չէին հալածի ոչ փոքրերը, ոչ մեծերը: Տանն էլ եմ մտածում այդ մասին, և որքան շատ եմ մտածում, այնքան ավելի շատ է սեղմվում սիրտս:

Հորս մասին մտածելիս միշտ նրա շորերն եմ հիշում: Ես միայն նրա շորերն եմ տեսել: Բաց եմ անում մորս սնդուկը, հանում եմ հորս չուխան ու սև կարակուլի փափախը, փռում եմ ծնկներիս վրա, նայում եմ, և սիրտս հանգստանում է:

Թվում է կա հայրս, նա մի օր պիտի գա, պիտի հագնի չուխան, փափախը դնի ու երևա գյուղամիջում:

Հենց ադ օրն էլ բոլորը պիտի իմանան, որ անտեր չէ Բագունց Շոմիկը ու դրանից հետո ինձ հետ սիրով պիտի վարվեն փոքրերն ու մեծերը: Ինձ թվում է, նույնիսկ, որ այն տղան ու իր հայրը, եթե իմանային հորս այս շորերի գոյության մասին, ինձ չէին ծեծի:

Եվ հիմա, ճիշտ է, ես մի քիչ մեծացել եմ, գիտեմ, որ հայրս չկա, չի լինելու, բայց ինչպես կենդանի հոր հետ՝ հարազատ մի կապ կա այդ շորերի հետ և ոչ մի կերպ չպետք է կտրել այդ կապը: Ես ուզում եմ, որ այդ շորերը միշտ մեր տանը լինեն: Հիմա, երբ զգում եմ, որ չկան հորս չուխան ու փափախը, ինձ ավելի եմ անտեր զգում:

- Ինչու՞ ծախեցիր, - արցունքի միջից հարցնում եմ մորս ու չեմ ուզում անգամ նայել հորս շորերով ձեռք բերած այդ ուտելիքին:

Հորաքույրս նայում է ինձ ու հուզվում է, և մայրս է հուզվում:

- Անպատճառ ետ կբերեմ, - գորովալից ձանով ասում է մայրս և ուշադիր նայում է քունքիս: Ես նոր զգում եմ, որ ցավում է այն տեղը, որ Սահակը բոթեց ծալած մատով: Մայրս պաչում է հենց այդ տեղը, մատները քսում է, ու ասում է. «Ես ճախարակ կմանեմ, խմոր կհունցեմ, մի բան էլ ավել կանեմ ու ետ կբերեմ հորդ շորերը», - և նորից է պաչում քունքս:

Ես զարմանում եմ, մի՞թե մայրս գիտե, որ Սահակը ինձ խփել է:

- Կեր, գոնե մի կտոր,-մի կտոր գաթա է տալիս, - խոստացա, անպատճառ կբերեմ, կեր, - խնդրում է:

Խղճում եմ մորս, ուզում եմ անպայման կատարել նրա ցանկությունը: Կծում եմ ինձ տված գաթան, բայց իսկույն չորանում է բերանս, խեղդվում է կոկորդս, կուլ չի գնում, իսկ աչքերս վառվում են:

Մայրս, հորաքույրս նայում են, թե ինչպես են դողում շրթունքներս, աչքերիս են նայում և իրենց պահել չեն կարողանում…

- Քեզ ասացի կբերեմ… - մայրաբար բարկանում է մայրս:

Միայն Նախշունն է անտարբեր և ախորժակով ուտում է իր բաժին գաթան:

Հատված Սուրեն Այվազյանի «Տուր ձեռքդ, կյանք» ինքնակենսագրական վեպից

Աղբյուր՝ ՄԻՐՀԱՎ։